Czy fizyk wie o świecie więcej niż filozof?

To pierwszy z postów na temat wyższości poznania nauk humanistycznych nad poznaniem nauk przyrodniczych*.Do rzeczy więc :)

- Jak poznaje empirysta, a więc ten, który poznaje z doświadczenia?
- Ano generalnie mówiąc za pomocą zmysłów.
- Czy nasze zmysły wystarczają do poznania świata?
- NIE.
- Jakże to?
- Już tłumaczę...

Weźmy na przykład słuch. Słyszymy w zależności od głośności dzwięków i ich częstotliwości. O głośności nie ma chyba co pisać bo to oczywiste, w porównaniu do zwierząt i czułych mikrofonów słyszymy bardzo niewiele, wiec możemy powiedzieć, że już w tym podstawowym dla słuchu kryterium jesteśmy mocno ograniczeni. Idąc dalej bierzemy na warsztat częstotliwość, mierzoną w Herzach. Najniższe słyszalne dźwięki to dźwięki o częstotliwości 20 Hz, najwyższe mają częstotliwość 20 000 Hz. Poniżej pasma słyszalności są infradźwięki, powyżej zaś ultradźwięki. Gdyby przedstawić to na osi, okazałoby się że słyszymy niezwykle mało w porównaniu do zwierząt. Żaden z żyjących organizmów nie słyszy natomiast całej rozciągłości dźwięków.

Drugi zmysł, wzrok. Reaguje on na bardzo niewielką część widma elektromagnetycznego. Tutaj, w zależności od długości fali nasz wzrok również okazuje się marnym narzędziem poznania. Spójrzmy na schemat zaczerpnięty ze strony link:

Mówi sam za siebie prawda? Tylko mała część stanowi promieniowanie widzialne.

Tak moglibyśmy z kolejnymi zmysłami się rozprawiać. Zauważmy, że bardzo często gloryfikujemy poznanie zmysłowe. Uważamy, że jeżeli o czymś mamy powiedzieć prawdę, to należy to zaobserwować, czyli sięgnąć do danych zmysłowych. Tymczasem nie dają one pełnego obrazu świata. Dane takie są niezwykle fragmentaryczne i na ich podstawie bardzo łatwo wyciągać błędne wnioski.  Oczywiście fizyka czy inne nauki zauważyły to ograniczenie i zbudowały aparaturę służącą do rozszerzania zdolności poznawczych. Nie jest to jednak już poznanie bezpośrednie (o ile takowe istnieje), ma więc mniejszą wartość.

Kiedy by się zapytać w jaki sposób człowiek poznaje rzeczywistość otrzymamy odpowiedzi, które wskażą głównie na ogromną rolę poznania zmysłowego. Pokazaliśmy, że to bardzo słabe poznanie. Chciałbym zakończyć na pytaniach. Jakie inne jeszcze są dorgi poznania ? W jaki sposób człowiek może poznawać swiat?

*Ogłoszenie dla filozofów i innej maści spryciarzy :) Ten post nie do Was drodzy fizjolofowie :) Wyście to mieli na zajęciach a inni nie.Pisze to aby uniknąć komunikatów o oczywistości moich tez. Mimo tego zapraszam jednak do dyskusji.

Anegdotka

Wnuk odwiedza dziadka, widzi, że dziadek czemuś mocno przybity. Podpytuje go, co się stało. W końcu dziadek wyjaśnia:
- Widzisz, wnuczku. Wczoraj z babcią po raz pierwszy, po 40 latach małżeństwa, byliśmy u seksuologa. I okazało się, że to, co ona brała za orgazm, to był marazm.

Muzyka i jej materia

Dzisiaj bez kontrowersyjności. Malarstwo ma płótno, rzeźba ma swoją materię w postaci gliny czy drewna. Muzyka tymczasem wydaje się nie mieć tworzywa, jest ulotna. Wykonana raz zostaje jedynie w pamięci słuchaczy, lub zapisana na płycie. Przedstawiam teledysk, który jest moim najnowszym odkryciem. Jak dla mnie - rewelacja, dzięki jego wymowie.

I'll be gone from KORB on Vimeo.

Mała prowokacja, czyli ateista i chrześcijanin o bezinteresowności

Wszyscy wiedzą, że chrześcijaństwo w centrum systemu wartości stawia altruizm, czyli bezinteresowną pomoc innym. Dobry chrześcijanin wierzy, że Bóg wymaga by zachowywać przykazania, iść w świat i czynić dobro. Za taką postawę - miłości do bliźniego czeka nagroda w niebie. Gdyby chrześcijanin zdecydował się iść inną drogą popełnia grzech, który oddala go od ostatecznego celu, czyli odkupienia.

Ateista zaś ma totalną wolność. Mówi się o prawie naturalnym, ale oprócz indywidualnego sumienia nie ma dla ateisty "organu" kontrolnego. W ten sposób widzimy, że nad jego postępowaniem nie stoi żadne zewnętrzne prawo o charakterze moralnym (nie mam tu na myśli kodeksu karnego), nie ma też obietnicy zbawienia.

Kto więc jest bardziej altruistyczny kiedy robi coś dobrego ?

Chrześcijanin robi coś dobrego jedynie ze względu na Boga, a jeżeli nie robi czegoś złego to dlaego że popadłby w grzech.

Ateista robi coś dobrego w sposób bezinteresowny w czystym znaczeniu tego słowa. Nie ma żadnego interesu w tym aby unikać jakiegoś zła lub dążyć do jakiegoś dobrego uczynku.

Mam nadzieję, że w komentarzach się zagotuje :)

10 rzeczy, których nie powinieneś robić będąc nauczycielem

Nieporozumienie :)

Pewien fotograf został pilnie wezwany na lotnisko, aby z powietrza sfotografować wielki pożar lasu. gdy dobiegł na lotnisko wskoczył do
czekającej już na pasie startowym niedużej awionetki. Gdy bez zbędnych pytań znaleźli się już w powietrzu postanowił udzielić paru informacji pilotowi:
- Obniży pan pułap lotu do 100 metrów i wyrówna, żebym mógł wykonać lepsze ujęcia
- Ale po co? - zapytał zdziwiony pilot;
- Ponieważ jestem przecież fotografem, a fotograf robi zdjęcia! - krzyknął zdenerwowany pasażer;
Po dłuższej chwili milczenia pilot zapytał nieśmiało:
- To pan nie jest instruktorem latania?

Soldier od fortune...

Tłumaczenie: użytkownik "nadirz" z serwisu Tekstowo.

I have often told you stories
About the way
I lived the life of a drifter
Waiting for the day
When I'd take your hand
And sing you songs
Then maybe you would say
Come lay with me love me
And I would surely stay

But I feel I'm growing older
And the songs that I have sung
Echo in the distance
Like the sound
Of a windmill goin' 'round
I guess I'll always be
A soldier of fortune

Many times I've been a traveller
I looked for something new
In days of old
When nights were cold
I wandered without you
But those days I thougt my eyes
Had seen you standing near
Though blindness is confusing
It shows that you're not here

Now I feel I'm growing older
And the songs that I have sung
Echo in the distance
Like the sound
Of a windmill goin' 'round
I guess I'll always be
A soldier of fortune
Yes, I can hear the sound
Of a windmill goin' 'round
I guess I'll always be
A soldier of fortune


-----
Copyright (c) 1974 EMI Records.

Włóczęga

Często opowiadałem Ci historie
o tym jak
przez całe życie błąkałem się bez celu
czekając na dzień
kiedy wezmę cię za rękę i będę śpiewał Ci piosenki
wtedy może byś powiedziała
połóż się ze ze mną i kochaj mnie
I wtedy na pewno bym z tobą został
ale czuję się coraz starszy
i piosenki które śpiewałem
są echem
jak dźwięk
młyna kręcącego się w kółko

chyba zawsze pozostanę
Włóczęgą

Wiele razy podróżowałem
szukając czegoś nowego
Gdy noce były zimne
błąkając się bez ciebie
często wydawało mi się, ze moje oczy
widziały Ciebie stojącą blisko
mimo że ślepota jest myląca
wiedziałem, że Ciebie nie ma
Teraz czują się coraz starszy
i piosenki które śpiewałem
są echem
jak dźwięk
młyna kręcącego się w kółko

chyba zawsze pozostanę
Włóczęgą
tak, słyszę dźwięk
kręcącego się młyna
chyba na zawsze pozostanę
włóczęgą
chyba na zawsze pozostanę
włóczęgą

Cuda i zjawiska nadprzyrodzone

Zastanówmy się najpierw, czym jest cud? Oczywiście powiemy wstępnie, że jest to zjawisko paranoromalne i nadprzyrodzone. Jestem przekonany, że w ulicznej sondzie bardzo wielu respondentów powiedziałoby, że jest to zjawisko, które wykracza poza prawa fizyki.

Tutaj chyba rozpoczyna się najbardziej, dla naszego tematu zasadnicza rzecz. Spróbujmy dokonać rozlokowania zjawisk, pomiędzy zjawiskami wyjaśnialnymi naukowo a niewyjaśnialnymi. Bierzemy pod lupę te niewyjaśnialne naukowo. Nie wszystkie są cudami.

Wspomniane wyżej zjawiska stanowią przestrzeń nieodkrytą dla nauk przyrodniczych. Ludzka wiara w ich rzetelność i pozytywistyczna naiwność, wyrażająca się we wręcz religijnej wierze w to, iż rzeczone nauki swoim poznaniem obejmują całą rzeczywistość powoduje niezwykłą wprost łatwowierność, która sprzyja powstawaniu coraz to nowych zabobonów.

Przeanalizujmy. Tylko z przekonania, że nauki przyrodnicze są w stanie wyjaśnić wszystko bierze się współczesna wiara w cuda, rozumiane jako zjawiska nadprzyrodzone. Skoro jakiś fakt nie został wyjaśniony naukowo, znaczy, że jest to zjawisko nadprzyrodzone.

W powyższym myśleniu pomijamy jedną istotną rzecz. Otóż nauki przyrodnicze NIE WYJAŚNIAJĄ CAŁEJ RZECZYWISTOŚCI. Ze względu na własne wewnętrzne słabości, wynikające z obranych przez nie metod ich poznanie obejmuje tylko niewielki wycinek.

Wobec powyższego, nie warto spieszyć się z wyrokiem "to jest cud". O wiele bliżej prawdy jest stwierdzenie, że nauka (w znaczeniu nauki jako dyscyplin przyrodniczych) tego nie wyjaśnia. Wiadomo, że stan ludzkiej wiedzy, zwłaszcza w zakresie nauk przyrodniczych jest bardzo zmienny i wzrasta niezwykle szybko. Wiele niewyjaśninych dzisiaj zjawisk, znajdzie swoje wyjaśnienie już w niedalekiej przyszłości. Jeżeli nauka nie potrafi wyjaśnić czegoś dzisiaj, nie znaczy to, że nie będzie potrafiła wyjaśnić tego jutro.

Nie wykluczam tym samym możliwości zaistnienia cudu, uważam jednak, że trzeba pogłębionego myślenia dotyczącej problematyki cudów i zjawisk nadprzyrodzonych.