Chojnice miasto Janusza Jutrzenki Trzebiatowskiego

Ironiczny tytuł tego posta jest wyrazem mojego wzburzenia wobec tego co dzieje się w moim Mieście. Nie mam ochoty uprawiać blogerstwa śledczego chciałbym więc udostępnić kilka linków z lokalnej prasy, tak by moi czytelnicy dowiedzieli się z tych samych źródeł co ja o tym co się dzieje w związku z Galerią J. Jutrzenki Trzebiatowskiego.

http://chojnice24.pl/?m=1&i=9169
http://chojnice24.pl/?m=1&i=11778
http://chojnice24.pl/?m=1&i=11647


Teraz uwaga:

http://www.chojnice24.pl/1-12070-trzebiatowski_przeprasza_chojniczan.html

Przeprosiny de facto nie są przeprosinami, ponieważ zostały w nich powtórzone te same myśli, które towarzyszyły nazwaniem części publiczności hołotą. Zapraszam szczególnie do lektury komentarzy.


Jak widać zrobiła się z tego niezła awantura. Jakie więc kroki podjęto? Otóż przeprowadzono wywiady, opisano sprawę zupełnie inaczej. Rozpoczął się medialny spektakl "korekty" wizerunku, tak aby Burmistrz Miasta Chojnice, oraz elita władzy nie ucierpiała na tej awanturze. Bo przecież głupio dać 800 tys. na galerię dla prywatnej osoby, a później słuchać jak osoba ta nazywa hołotą swoich darczyńców, bo tak należy rozumieć status podatników w tej sprawie.

Jest jeszcze jeden ciekawy wątek, otóż mówi się i pisze się, że wartość prac, które artysta oddaje Chojnicom to 1 mln. złotych. Do tej pory nikt nie wyjaśnił skąd ta kwota. Pytam więc, czekając na odpowiedź, kto i za pomocą jakiej metody oszacował wartość dzieł Trzebiatowskiego na 1 mln. złotych.

Byłem w chojnickiej herbaciarni Kredenz, Szymborskiej słuchałem

Niecierpliwię się by na początku napisać, że się cieszę. Druga edycja projektu "Młodzież kontra...", w której chojnicka publiczność miała okazję zobaczyć przedstawienie przygotowane w oparciu o teksty Wisławy Szymborskiej, znalazła bardzo szeroką publiczność. Do herbaciarni Kredenz przybyły niezliczone tłumy. Wolnych miejsc zabrakło już dobre 20 minut przed rozpoczęciem występu. Młodzi aktorzy wraz z Grzegorzem Szlangą oraz Pawłem Waljonisem, zgromadzili znakomitą publiczność, która stała się świadkiem imaginarium psychiatrycznego niczym bębęn starej poetyckej pralki kotłującego teksty Wisławy Szymborskiej.

Grzegorz Szlanga trafił w sedno mówiąc na początku, że jeżeli widz nie rozumie tekstu, to znaczy że tekst jest źle powiedziany. Wzbudziło to moją nadzieję ponieważ, przyznam się do tego, że teksty Szymborskiej nigdy do mnie nie przemawiały. Niestety, do tej pory nie potrafiłem znaleźć w nich niczego "dla siebie". Pomyślałem więc, że może źle powiedzą i będę usprawiedliwiony, a dzięki postawie malkontenta będę mógł uznać, że impreza była licha i aktorzy zawiedli.... a tu: Nie! Teksty zrozumiałem, Szymborska do mnie przemówiła. Gorączkowo zapisywałem kilka myśli, aby ich nie zgubić. Gratulacje dla aktorów tego wydarzenia, dziękuje za myśli i słowa.

Jako grajek powinienem też powiedzieć coś o muzyce. Gdyby tylko nie zabrakło pewności siebie byłoby wyśmienicie. Wydaje mi się, że publiczność bardzo sprzyjała "próbowaniu" owej pewności siebie. W tak świetnym i przyjaznym gronie wybaczony zostałby każdy błąd czy brak precyzji. Tym bardziej, że przygotowanie było świetne, a pomysł wyśmienity. Panie Waljonis Pawle, brakowało mi takiej "muzycznej bezczelności", wierzę jednak, że kolejne przedstawienia powalą publikę na kolana. Gratuluję świetnego gitarowego warsztatu i dobrej techniki gry.

Pod koniec spektaklu pomyślałem sobie o małej analogii z Woodym Allenem. Otóż aktorzy tego reżysera bardzo często grają "nim". Wykonują te same gesty, w podobny sposób mówią, sądzę, że nawet myślą o tekście w podobny sposób. Miałem wrażenie, że tak samo jest u Grzegorza Szlangi. Nawet aktorki składały dłonie w podobny jak Pan Grzegorz sposób. Mówiąc szczerze, nie wiem co o tym myśleć. Nie chciałbym komentarzem naruszać reżyserskiej autonomii ani pomysłu na wprowadzanie młodych ludzi w świat teatru.... ciekawym więc komentarzy :)