Michał Januszewski Blog

Gdańsk muzyczny

2011-12-06T10:23:00.000-08:00

Od dłuższego czasu słyszy się narzekania, że w Gdańsku nie ma ciekawych imprez. Jak na miasto tej wielkości, rzeczywiście można uznać, że zarzuty te są uzasadnione. Pewnie, że od czasu do czasu pojawiają się koncerty wielkich gwiazd, wtedy wydarzenia są wielkie i huczne.

Wąskie grupy skupione wokół niektórych ludzi i instytucji tworzą jakieś koła wzajemnej adoracji udostępniając kulturę w swoich kręgach.

Zawsze marzyła mi się sytuacja, że ot tak w czasie spaceru zajdę sobie do pubu i usłyszę coś ciekawego. To marzenie spełniło się niedawno. Spełniło się jednorazowo, jednak wrażenie jakie pozostawiło jest trwałe i chciałbym podzielić się nim z moimi czytelnikami.

Spacerowałem sobie Długim Targiem, usłyszawszy muzykę pomyślałem, że wreszcie ktoś w restauracji wyłączył RMF czy Zetkę i postanowił włączyć dobrą płytę. Dźwięki okazały się dobiegać z klubu Elelephant, w którym sam kiedyś grywałem. Nie można było przejść obojętnie, fajny żeński wokal i fortepian.

Okazało się, że trafiłem na występ Krystyny Gedzik. Usłyszałem fantastyczną wokalistkę i pianistkę. Ciepły głos nie przeszkadzał w osiąganiu dużego stopnia ekspresji. Cały recital był... kobiecy. Niezwykle trudno opisać tego rodzaju wrażenia. To było po prostu dokładnie to czego można chcieć wchodząc do pubu, chroniąc się przed zimnem, deszczem i wiatrem. Inny świat, świat w którym muzyka sprawia, że człowiek odrywa się od zabiegania, gonitwy myśli i pragnie się zatrzymać właśnie w dźwięku i nastroju, który tworzy młoda wokalistka.

Zapraszam do wysłuchania solowego występu Krystyny Gedzik:

Film dokumentalny na weekend

2011-11-24T16:28:00.000-08:00

Bardzo rzadko zamieszczam tu materiały z konkretnym przeznaczeniem. Pomyślałem jednak, że dłuższy film wymaga nieco więcej czasu niż zwykle można przeznaczyć między poniedziałkiem, a piątkiem.

Do rzeczy jednak. Zapewne część moich czytelników zna twórczość Naomi Klein, tak to ta autorka, która napisała "No logo". Książka ta była jedną z bardziej znaczących pozycji w antykorporacyjnym nurcie badawczym czy publicystycznym. Niedawno ukazała się jej "Doktryna szoku". Pod tym samym tytułem możemy dziś obejrzeć film dokumentalny, który może stać się doskonałym wprowadzeniem do książki. Struktura tego filmu odpowiada strukturze książki.

Zachęcam do zobaczenia tego materiału z kilku powodów. Film stanowi analizę kapitalistycznego świata. Przedmiot tych rozważań jest skrzętnie ukrywany przez różne rodzaje mechanizmów społecznych. Klein zadaje sobie jednak trud, by odkryć przed nami nie znane nam strategie zarządzania światem, ludźmi i populacjami. Polecam ten materiał ze szczególną gorliwością. Mam też nadzieję, że ten post zyska komentatorów.

Potop w stylu amerykańskim

2011-11-24T09:09:00.000-08:00

Świetne znalezisko z portalu www.wykop.pl. Polecam obejrzenie nieco zmienionego trailera potopu. Nastawcie głośny dźwięk :)

Biegnij!

2011-11-23T02:30:00.001-08:00

11 listopada w refleksji zaangażowanych

2011-11-22T09:53:00.000-08:00

Jestem fanem Ministerstwa prawdy i jego Komunikatów, ale o tym moi szanowni czytelnicy już pewnie wiedzą.

Postanawiając powrócić do tematu 11 listopada, a więc Święta Niepodległości proponuję wysłuchanie komunikatu Ministerstwa:

Jak wiecie mieliśmy w Chojnicach bardzo ciekawą sytuację. Oto mamy dwóch przyjaciół, działających na rzecz społeczeństwa obywatelskiego w naszym mieście. Obaj to zapaleni działacze, którzy ramię w ramię stawali w protestach oraz akcjach społecznych i wydarzeniach lokalnych. W sprawach Chojnic łączył ich zawsze jeden cel: uwolnić głos społeczeństwa i zerwać z hegemonią lokalnej władzy.

Tymczasem wielkie święta narodowe, takie jak 11 listopada przypomniały nam, że obaj działacze w sposób TOTALNY różnią się wyznawanymi przez siebie ideologiami jak lewica z prawicą, jak Bolek i Lolek, jak Shrek i Fiona, oraz Gargamel i Papa Smerf. Bardzo ciekawa rozmowa wywiązała się pomiędzy oboma aktywistami w portalu Chojnice 24. Poprowadził ją Mariusz Brunka, zapraszam do obejrzenia:

Niesamowite narzędzie Google

2011-11-22T07:52:00.000-08:00


Logotyp Google trends

Jakiś czas temu pojawiło się narzędzie Google trends. Pozwalało ono śledzić trendy wykorzystania słów kluczowych w wyszukiwarce Google. Wpisywało się np. nazwisko polityka i widziało się dane, w postaci wykresu dotyczące googlowania jego nazwiska. Świetne narzędzie to przeszukiwania tendencji i preferencji wyszukiwawczych w sieciach.

Tym razem Google przeszło najśmielsze oczekiwania i uwolniło dostęp do raportów, jakie do tej pory miała wąska grupa socjologów i badaczy społecznych. Nowa usługa, która jeszcze obecnie jest w fazie testowej beta daje nam możliwość przeglądania danych statystycznych z całego świata. Możemy wybrać wykresy o zróżnicowanej tematyce, od długu publicznego w poszczególnych krajach, do stanu zdrowia obywateli. Wykresy możemy nakładać na siebie, poszukiwać zależności, analizować na wiele sposobów. Kapitalny sposób poznawania świata! Polecam to narzędzie dosłownie wszystkim, niestety jak na razie dostępne jest w języku angielskim. Przejście na stronę można znaleźć tu: Google public data explorer.

Oto kilka zrzutów ekranowych z wykresów nowej usługi google:

Nieuchronność

2011-11-22T07:28:00.000-08:00

Ludzie uwielbiają łudzić się i snuć marzenia. Czasem wiadomo dokładnie jak potoczy się sytuacja życiowa. Widmo nieuchronności z żelazną konsekwencją stoi przed człowiekiem. Do "wykonało się" pozostaje jednak zawsze jakiś czas. Wtedy zwykle rozpoczyna się proces samooszukiwania się. Można więc odwracać sobie uwagę i nie myśleć o problemie. Zdarza się, że podejmuje się próby przekształcenia go. Często też człowiek stara się podjąć beznadziejną próbę ochrony, choć wie, że ta pozostanie bezskuteczna. Każda nieprzewidziana okoliczność jawi się wtedy jako możliwość wybawienia, a wszystko co zaskakuje staje się pretekstem do nadziei. Nadzieja umiera ostatnia, powiada nam Święta Księga... czy aby na pewno? Ostania umiera iluzja, iluzja dotycząca hipotetycznego drugiego wyjścia.

11 listopada

2011-11-10T13:37:00.001-08:00

Pozwolę sobie, przy okazji dzisiejszego święta zaprezentować mój tekst z zeszłego roku. Najbardziej istotna jest w nim dyskusja, która rozegrała się w komentarzach. Serdecznie zapraszam do lektury włączania się do komentarzy:

http://michal-januszewski.blogspot.com/2009/01/patriotyzm-w-czasie-pokoju-patriotyzm-w.html

Sawicki i Wałdoch w jednym stali domku.

2011-11-10T01:33:00.000-08:00

Lewica i prawica w Chojnicach

Miasto Chojnice po ostatnim czasie obywatelskiego uśpienia zaczyna wracać do demokratycznych norm. Powstają anarcho syndykalistyczne skupiska nieposłuszeństwa obywatelskiego, niedawno nawet protestowano przeciw zamiarom Rady Miejskiej i Burmistrza Finstera. Owe skandaliczne zachowania obywatelskie wskazują na powstawanie nowych sił w lokalnym krajobrazie.

Powyższe wprowadzenie pokazuje, że stowarzyszenia i ruchy obywatelskie zaczynają być coraz bardziej aktywne. Kapitalnie, że dzieje się to właśnie teraz, kiedy daleko jeszcze do wyborów samorządowych. Przyzwyczajeni jesteśmy bowiem do wzrostu liczby zaangażowanych i oddanych regionowi działaczy... kilka tygodni przed wyborami.

Pozwólcie, że przedstawię dwie sylwetki.

Radosław Sawicki, ekolog, ideologicznie powiązany z ideami "zielonych". Zapewne Pacyfista i człek o lewicowych zapatrywaniach.
Marcin Wałdoch, politolog, pewnie niedługo polityk. Lokowany jest na prawicy, sam o sobie mówi, że jest Piłsudczykiem.

Każdy trzeźwo myślący człowiek powie: nie możliwe by się kiedykolwiek, w jakiejkolwiek sprawie dogadali. Lokalne sprawy mają niesamowity potencjał jednoczący. Oto Sawicki i Wałdoch od ponad roku, będąc ideologicznie po dwóch stronach barykady działają wspólnie na rzecz naszego miasta. Organizują protesty, zrzeszają się w Stowarzyszeniu Projekt Chojnicka Samorządność, w którym tworzą Prawybory Parlamentarne. Arcana Historii zaprzyjaźniają się ze Wspólną Ziemią. W taki oto sposób nadeszło nieoczekiwane porozumienie.

Teraz pora rozpocząć akapit satyryczny. Otóż Sawicki i Wałdoch jadą do Warszawy, na święto 11 listopada. Jak wiemy przedstawiciele głównych ideologii zapowiedzieli protesty. Prawica, podejrzewana o zapędy nacjonalistyczne oraz antifa, podejrzewana o niemal wszystko, pójdą ulicami Stolicy. Istnieją potężne obawy, że demonstracje nie zakończą się pokojowo. Wtedy to Wałdoch stanie po przeciwnej stronie Sawickiego, zmierzą się wzrokiem, zapłaczą, wszak gaz łzawiący dotkliwie oddziałuje ze wzrokiem i rozpoczną spór. Wrócą do Chojnic i skoncentrowani na lokalnych sprawach dalej pójdą ramię w ramię nieść pokój i walczyć o ważne dla miasta sprawy. Taka to legenda o dzielnych wojownikach ideologicznych i ich wyprawach do stolicy owieje ich dzieje.

Dla przypomnienia mała galeria zdjęć z jednej z demonstracji, na której obaj Panowie ramię w ramię krytykują lokalną władzę:

Awantura o uciszenie Bonieckiego

2011-11-07T03:20:00.000-08:00

Sprawa przypomina wygłaszaną niegdyś sentencję: "Ludzie walczą o pokój, aż krew się leje". Pojawiło się bardzo dużo tekstów w sprawie milczenia nakazanego księdzu Bonieckiemu.

Powiem wprost, aby być uczciwym wobec moich czytelników, księdza Bonieckiego nie lubię. Dla mnie jest on jak Kuba Wojewódzki Kościoła Katolickiego. Mam jednak szacunek dla jego intelektu i dorobku. Sympatia jest zresztą prywatną sprawą i nie mam obowiązku lubić aktualnych idoli.

Spróbujmy jednak popatrzeć na sprawę z kilku punktów widzenia. Zastanawiamy się ostatnio, czy to dobrze, czy źle, że nakazano medialne milczenie. Nie da się odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ jest zadane w sposób niewłaściwy. W dyskursie medialnym dotyczącym tej sprawy biorą udział rzecznicy różnych interesów, ideologii czy doktryn. Popatrzmy analitycznie:

Z punktu widzenia Zgromadzenia Księży Marianów, dostrzegamy, że wygrało myślenie hierarchiczne, domagające się posłuszeństwa i pokory, których ksiądz Boniecki nie okazał. Zgodnie z prawem, wymierzoną mu karę musiały poprzedzić upomnienia, a zgodnie z Ewangelią musiał być pouczany przynajmniej kilka razy, w myśl zasady braterskiego upomnienia. Nieudzielenie zakazu wiązałoby się z rozmiękczeniem struktur i wprowadzeniem anarchii do wspólnoty zakonnej. Warto zauważyć, że Marianie dostrzegli problem w kontekście całej działalności Kościoła, warto tu przypomnieć ostrą reprymendę udzieloną Bonieckiemu przez bp. Meringa. Pełen tekst znajduje się tutaj.
Patrząc od strony opozycyjnych, względem Kościoła ugrupowań, widać, że dostali oni prezent od Zgromadzenia Marianów. Doskonale wykorzystują całą sprawę, używając słów Bonieckiego do walki ideologicznej. Z punktu widzenia SLD, czy Ruchu Palikota obserwowane zamieszanie jest świetną okazją do podtrzymania społecznej dyskusji o krzyżu.
Katolicy świeccy winni są posłuszeństwo i akceptację działalności hierarchii, nie ma tu więc, zbytniej przestrzeni do dyskusji z władzami Zgromadzenia. Ta grupa powinna milczeć, jeżeli czuje przynależność do wspólnoty kościoła. Wydaje mi się, że zabieranie krytycznego głosu w tej sprawie przez ludzi, którzy deklarują się jako członkowie Kościoła demaskuje ich jako "groźnych dla wspólnoty wolnomyślicieli".
Świeccy "na obrzeżach" Kościoła i niewierzący mogą sytuację oceniać w różny sposób. Zdaje się, że łączy ich jedna myśl, a mianowicie: szkoda, że nie będzie można słyszeć Bonieckiego w mediach, bo to mądry człowiek, a jego głos cenny.
Ciekawe stanowisko zajęli dziennikarze, otóż niektórzy z nich powiadają, że decyzja Marianów godzi w wolność słowa. Słuszna to myśl, ponieważ kiedy patrzymy na Bonieckiego jak na dziennikarza, którym niewątpliwie jest okazuje się, że uciszono jednego z największych polskich redaktorów.

Pytanie, które pojawiło się we wprowadzeniu należy więc zadawać jedynie w poczuciu identyfikacji z którąś z grup, nie ma tu mowy o "dobru wspólnym", bo każdemu, jak wykazałem zależy na czymś innym. Teraz ruch należy do księdza Bonieckiego. Albo okaże się księdzem albo dziennikarzem.

2011-10-26T11:14:00.000-07:00

Logo TED, żródło: http://www.ted.com/

Surfujemy po sieci szukając nowych ciekawych stron. Bolączką każdego internauty jest to, że po jakimś czasie google zaczyna odsyłać nas jedynie do stron, które już znamy. W ten sposób system informuje nas zasobach, które jego zdaniem będą dla nas najbardziej przydatne, a więc tych, które już znamy. Przypomina to szanownym czytelnikom coś?

Dziś chciałbym zachęcić do odwiedzenia niesamowitej strony TED, a więc Technology, Entertainment, Design. Strona zawiera wykłady oraz filmy, które powstały w ramach sympozjów TED. Niezwykle ciekawe wykłady łamią stereotypy nudnych odczytów i zajęć. Oglądając naukowców na filmach czuje się pasję i zaangażowanie z jakim przedstawiają swoje idee. Można spędzić wiele godzin na stronie TED, z wypiekami na twarzy słuchając o najnowszych odkryciach, rewolucyjnych badaniach i poznając alternatywne sposoby patrzenia na świat. Z przyjemnością oprowadzę po zasobach TED moich czytelników.

Zaczynamy od strony głównej. Widzimy grafiki, które prezentują najnowsze i najpopularniejsze filmy. Po kliknięciu na Translations górnej części menu, mamy dostęp do katalogu tłumaczeń na różne języki. Blisko 900 wykładów w języku polskim znajdziemy tutaj. Polecam właściwie wszystkie wykłady, jakie tylko można tam znaleźć.

A oto mały przykład twórczości badaczy zrzeszonych w TED:

Koncert Symetrii w Teatrze Wybrzeże

2011-10-25T02:41:00.000-07:00

Duet Symetria na deskach Teatru Wybrzeże

Mamy tekst, mamy muzykę. Słuchamy, zarówno jednego i drugiego, płyną do nas informacje, słowa, znaczenia i fabuła. Dźwięk towarzyszy opowieści, wzmacnia nastrój i dopełnia sens. Niektórzy krytycy mówią, że już w samej nazwie "poezja śpiewana" jest antynomia - albo poezja, albo śpiewana powiadają. Bardzo dziwna to opinia, o jej niedorzeczności można przekonać się słuchając poezji śpiewanej z najwyższej półki.

Wczoraj uczestniczyłem w niezwykłym koncercie duetu Symetria. Na deskach Teatru Wybrzeże w Gdańsku wystąpiła Małgorzata Leciejewska i Michał Cywiński. Przedstawili publiczności repertuar złożony z własnych piosenek.

Bardzo trudno napisać coś o tej muzyce, ponieważ jej odbiór tworzy bardzo intymne przeżycia. Jakiekolwiek próby opisywania ich spełzłyby na niczym. Niezwykłe emocje, które wywołała ta muzyka "nie zmieszczą" się z powrotem w słowach, które mógłbym przekazać moim czytelnikom.

Dzięki uprzejmości Michała mogę udostępnić jeden z wczoraj zaprezentowanych tekstów, zapraszam do lektury:

SYMETRIA

patrz - oto ja… leże tutaj naga
nade mną stoisz Ty - w ręku trzymasz nóż
to ode mnie prezent świadomie Tobie dany
proszę nie bój się, rozkrój mnie kochany

teraz śmiało ze mnie czerp, nasyć się ile chcesz
przecież Bóg właśnie po to

stworzył mnie, taki sens istnienia
podarował mi, taką szczęścia twarz
w łasce swej miłości piękno dał
scalił nas… jesteś tylko mój, kochany

teraz śmiało ze mnie czerp.. nasyć się ile chcesz
czasem w oczy moje spójrz, przytul mnie bez zbędnych słów
daj mi słyszeć oddech Twój, poczuć jak Twe serce bije
przecież Bóg właśnie po to stworzył Cię

zniknąłeś na chwilkę gdzieś,
niebo pochyliło się nade mną nisko tak….
zmieniając kolor zatrzymało czas..
próbowało mnie oszukać, wmówić że umarłam dziś
że to mój pierwszy jest wieczności dzień
pustej wieczności bez Ciebie
samotni nieskończonej cierń
wbity prostą w moją duszę

ale ja nie uwierzyłam w to. wiem, że przecież zaraz przyjdziesz...
swym istnieniem nakarmisz miłość w nas
zaspokoisz mój nieskończony Ciebie głód
bym nie umierając mogła umrzeć
po to by za chwilę dla Ciebie moc odrodzić się

tylko w to wierzę, tą wiarą tylko oddycham
serce pompuje nią moje żyły, ciągłe życie dając nam.
życie na krawędzi symetrii, idealny splot naszych dusz
jedność… perfekcja.. nieskończoność… wieczność… raj..

dziękuję Ci Boże za to, że stworzyłeś nas..

Zapraszam do obejrzenia galerii zdjęć z tego wydarzenia, oraz do posłuchania fragmentu jednej z piosenek.

Zamek w Trokach

2011-10-22T04:41:00.000-07:00

Niewątpliwie największa na Litwie atrakcja turystyczna. Burzliwe jego dzieje są dobrze opisane w literaturze, nie będę ich zatem w całości przytaczał. Zamek powstał w XV wieku, jednakże od XVII stulecia popadał w ruinę tracąc swoje militarne znaczenie. Ciekawym dokumentem oddającym jego stan jest rysunek Napoleona z Ordy, z 1887 roku (datowanie przybliżone). Wykonany został ołówkiem i podmalowany akwarelą.

Napoleon z Ordy, zamek w Trokach, źródło: http://www.pinakoteka.zascianek.pl/

Warto zauważyć, że wielką rolę w odrestaurowaniu zamku odegrali polscy badacze w czasach międzywojennych kiedy opiekę nad Zamkiem sprawowali polscy urzędnicy. W tym czasie określono plan odbudowy i przywrócenia dawnej świetności Zamkowi. Wkrótce po wojnie prace te przejęła strona Litewska czyniąc z Trockiego zamku pomnik litewskiej historii.

Zapraszam do obejrzenia zdjęć, które wykonałem na Zamku w Trokach.

Bardzo zachęcam do odwiedzenia strony www Zamku w Trokach, jest to jedna z lepszych stron muzeum, jakie widziałem. Wejście na stronę Zamku.

Przy tej okazji nie sposób nie wspomnieć o świetnej wystawie fajek, należy ona do ekspozycji stałej. Jako pasjonat fajczarstwa cieszyłem się widząc piękne fajki z całego świata. Kapitalna wystawa.

Czy katolik może żyć we współczesnym świecie bez grzechu?

2011-10-21T02:39:00.000-07:00

Fot. Michał Januszewski

Pytanie w istocie prowokacyjne. W kościele zapewne usłyszymy, że tak. Życie bez grzechu jest celem każdego człowieka, ponieważ czystość jest warunkiem łączności z Bogiem.

Czy jednak możliwe to, aby żyć korzystając z dobrodziejstw rozwoju społecznego i jednocześnie nie grzeszyć? Przyjrzyjmy się kilku sprawom. Idziemy kupić buty sportowe. Wybieramy dobrą markę, choć wiemy, że firma produkująca obuwie, które wybraliśmy stosuje outsourcing w produkcji. To znaczy, że buty produkowane są w krajach trzeciego świata, gdzie pracownicy są wyzyskiwani i zmuszeni do pracy w nieludzkich warunkach. Kupując ubrania, z wielkim prawdopodobieństwem trafimy na wyroby pochodzące z Chin, a więc kraju, który prowadzi walkę z Kościołem. W ten sposób przyczyniamy się do walki z naszą religią. Idziemy do banku, aby wpłacić pieniądze. W mgnieniu oka nasze środki trafiają na rynek międzybankowy, a pewnie i inwestycyjny. Za naszą kasę bank wspiera producentów broni, in vitro i wszystkie możliwe diabelstwa tego świata, które wylądowały na giełdzie. Nawet korzystając z internetu oglądamy reklamy trafiające do nas za pośrednictwem dużych operatorów, którzy prowadzą swoje interesy na całym świecie.

Problem jest więc poważny. Rzeczy, o których piszę są dość jawne. Nie ma tu braku świadomości popełnianego grzechu, dobrowolność jest również zachowana. Wszystko więc wskazuje na to, że system w którym żyjemy sprawia, że katolicy grzeszą. Kościół milczy w tej sprawie. Co na to moi czytelnicy?

Klasztor w Starych Trokach

2011-10-20T11:29:00.000-07:00

Zamek w Trokach jest z pewnością, oprócz Wilna, turystyczną wizytówką Litwy. Uznaje się go za budowlę świadczącą o litewskiej potędze militarnej oraz o poziomie litewskiego budownictwa. Rzadko jednak wspomina się o tym, że jest to budowla, która powstała w XV w., na skutek zniszczenia przez Krzyżaków pierwotnego zamku położonego kilka kilometrów dalej, w miejscowości Stare Troki.

Podróż do tego miejsca owocuje możliwością zobaczenia dawnego klasztoru Benedyktynów, miejsca wyjątkowego. Uważa się, że zabudowania klasztorne skrywają ślady pierwotnego, najstarszego na Litwie zamku. Wielokrotnie przebudowywane i odbudowywane po klęskach mury klasztoru i kościoła przybrały znaną nam dziś formę, po przebudowie na styl neogotycki.

Zapraszam do obejrzenia galerii zdjęć, z tego niezwykle urokliwego miejsca.

Radio internetowe z muzyką organową

2011-10-20T10:43:00.000-07:00

Logo rozgłośni

W internecie możemy znaleźć tysiące stacji radiowych nadających z całego świata. Trzeba dużo cierpliwości by ogarnąć całe to bogactwo. Po tym, jak stracimy bardzo dużo czasu na poszukiwania okaże się, że tylko kilka rozgłośni spełnia nasze kryteria. Cały zaś ambaras okazuje się nieopłacalny, z uwagi na poświęcony mu czas. Dlatego dobrze jest, kiedy ktoś nam poleci rozgłośnię. To właśnie chciałbym dzisiaj zrobić.

Muzyka organowa pozostaje bardzo często ziemią nieznaną, nawet dla fanów muzyki poważnej. Niesamowite bogactwo dźwięku, jakie kryje się w organach jest odkrywane niezwykle rzadko. W czasie liturgii organiści zwykli grać na miernym poziomie w niewielkim stopniu wykorzystując skarby muzyki liturgicznej i sakralnej. Zapraszam więc do niesamowitej przygody z muzyką organową. Stacja nadaje codziennie 24 godziny na dobę. Zachowuje jednak pewien porządek otóż:

poniedziałek poświęcony jest muzyce współczesnej, skomponowanej po 1920 roku
środa jest dniem, w którym nadaje się muzykę barokową, bardzo często pojawiają się utwory J.S. Bacha
piątek można usłyszeć ulubione nagrania słuchaczy, które pojawiają się w zależności od ocen zalogowanych użytkowników
sobotni program to muzyka pochodząca z archiwów, utwory dawno nie słyszane i nagrania pochodzące sprzed ery cyfrowej techniki nagraniowej
niedziela jest dniem muzyki chorałowej, prezentowane są hymny liturgiczne oraz muzyka kościelna

Szanowni czytelnicy zapraszam do słuchania Organ Live! Ciekaw jestem jakich stacji słuchacie, zapraszam do dzielenia się linkami w komentarzach.

Oto link, po kliknięciu "Listen now!" mamy dostęp do wyboru wyboru formatu oraz szybkości transferu, w której chcemy odbierać radio.

Michał Januszewski Blog - Reaktywacja

2011-10-20T06:49:00.000-07:00

Dłuższa przerwa w pisaniu już za mną. Od tej chwili zamierzam dzielić się regularnie swoimi przemyśleniami, znaleziskami pochodzącymi z sieci oraz komentarzami do aktualnych wydarzeń. Witam w szczególności czytelników portalu Chojnice24, który udostępnia mojego bloga, oraz społeczność Facebooka. Zapraszam serdecznie do archiwów bloga, z pewnością każdy znajdzie tam coś dla siebie.

Środowe spotkania z nauką w Stowarzyszeniu Arcana Historii

2010-09-27T14:35:00.000-07:00

Zapraszam na wykład Marcina Wałdocha pod tytułem "Wojna obronna 1939 - Chojnice".

Wiem, że po jego wizycie w Londyńskich archiwach, będzie mógł przedstawić nowe nieznane dotąd fakty dotyczące obrony Chojnic. Wystąpienie zapowiada się niezwykle ciekawie. Zapraszam więc do Chojnickiej Wszechnicy, ul Wysoka 3, na godzinę 18.00.

Najlepszy skecz jaki widziałem w tym roku, polecam :)

2010-09-19T15:28:00.000-07:00

Uniseks

2010-09-19T14:47:00.000-07:00

Mówi się dziś o kryzysie męskości i kobiecości. Trudno zabrać głos w tej sprawie. Równie dobrze może to być dewaluacja jak i dążenie do ideału, związanego z wyzwoleniem z ram narzucanych przez biologiczną płeć. W tej sprawie wypowiedzieli się młodzi filmowcy. Polecam świetną etiudę filmową pod tytułem Uniseks:

Anegdotka z serwisu funiaste.net (12 września)

2010-09-18T07:18:00.001-07:00

Pewne małżeństwo miało problemy z zajściem w ciążę. Postanowili pojechać do USA, do najlepszego specjalisty ginekologa-położnika. Niestety, żadne z nich nie znało angielskiego. Specjalista dał im jednak na migi znać, że się mają wziąć “do roboty” i to od razu, w gabinecie. Początkowo nieśmiało, ale po chwili rozkręcili się na dobre. Doktor przygląda się ze wszystkich stron i nagle woła:
- Stop!
Idzie do biura i po chwili wraca z receptą. Po powrocie do kraju mąż poszedł do apteki, prosząc o “Trytheotherhol”.
- Co? – pyta aptekarka.
- Trytheotherol, tak jak napisane na recepcie – mówi facet.
- Niech no pan mi to pokaże – rzekła aptekarka.
- Ale pan to błędnie przeczytał. Tu jest napisane “Try the other hole”.

Warto przeczytac, w sprawie Czeczenii

2010-09-18T06:17:00.000-07:00

Wywiad "Zbrodnie na Czeczenach nie ujdą bezkarnie"

Chojnice miasto Janusza Jutrzenki Trzebiatowskiego

2010-09-18T05:23:00.000-07:00

Ironiczny tytuł tego posta jest wyrazem mojego wzburzenia wobec tego co dzieje się w moim Mieście. Nie mam ochoty uprawiać blogerstwa śledczego chciałbym więc udostępnić kilka linków z lokalnej prasy, tak by moi czytelnicy dowiedzieli się z tych samych źródeł co ja o tym co się dzieje w związku z Galerią J. Jutrzenki Trzebiatowskiego.

http://chojnice24.pl/?m=1&i=9169
http://chojnice24.pl/?m=1&i=11778
http://chojnice24.pl/?m=1&i=11647

Teraz uwaga:

http://www.chojnice24.pl/1-12070-trzebiatowski_przeprasza_chojniczan.html

Przeprosiny de facto nie są przeprosinami, ponieważ zostały w nich powtórzone te same myśli, które towarzyszyły nazwaniem części publiczności hołotą. Zapraszam szczególnie do lektury komentarzy.

Jak widać zrobiła się z tego niezła awantura. Jakie więc kroki podjęto? Otóż przeprowadzono wywiady, opisano sprawę zupełnie inaczej. Rozpoczął się medialny spektakl "korekty" wizerunku, tak aby Burmistrz Miasta Chojnice, oraz elita władzy nie ucierpiała na tej awanturze. Bo przecież głupio dać 800 tys. na galerię dla prywatnej osoby, a później słuchać jak osoba ta nazywa hołotą swoich darczyńców, bo tak należy rozumieć status podatników w tej sprawie.

Jest jeszcze jeden ciekawy wątek, otóż mówi się i pisze się, że wartość prac, które artysta oddaje Chojnicom to 1 mln. złotych. Do tej pory nikt nie wyjaśnił skąd ta kwota. Pytam więc, czekając na odpowiedź, kto i za pomocą jakiej metody oszacował wartość dzieł Trzebiatowskiego na 1 mln. złotych.

Byłem w chojnickiej herbaciarni Kredenz, Szymborskiej słuchałem

2010-09-07T11:58:00.000-07:00

Niecierpliwię się by na początku napisać, że się cieszę. Druga edycja projektu "Młodzież kontra...", w której chojnicka publiczność miała okazję zobaczyć przedstawienie przygotowane w oparciu o teksty Wisławy Szymborskiej, znalazła bardzo szeroką publiczność. Do herbaciarni Kredenz przybyły niezliczone tłumy. Wolnych miejsc zabrakło już dobre 20 minut przed rozpoczęciem występu. Młodzi aktorzy wraz z Grzegorzem Szlangą oraz Pawłem Waljonisem, zgromadzili znakomitą publiczność, która stała się świadkiem imaginarium psychiatrycznego niczym bębęn starej poetyckej pralki kotłującego teksty Wisławy Szymborskiej.

Grzegorz Szlanga trafił w sedno mówiąc na początku, że jeżeli widz nie rozumie tekstu, to znaczy że tekst jest źle powiedziany. Wzbudziło to moją nadzieję ponieważ, przyznam się do tego, że teksty Szymborskiej nigdy do mnie nie przemawiały. Niestety, do tej pory nie potrafiłem znaleźć w nich niczego "dla siebie". Pomyślałem więc, że może źle powiedzą i będę usprawiedliwiony, a dzięki postawie malkontenta będę mógł uznać, że impreza była licha i aktorzy zawiedli.... a tu: Nie! Teksty zrozumiałem, Szymborska do mnie przemówiła. Gorączkowo zapisywałem kilka myśli, aby ich nie zgubić. Gratulacje dla aktorów tego wydarzenia, dziękuje za myśli i słowa.

Jako grajek powinienem też powiedzieć coś o muzyce. Gdyby tylko nie zabrakło pewności siebie byłoby wyśmienicie. Wydaje mi się, że publiczność bardzo sprzyjała "próbowaniu" owej pewności siebie. W tak świetnym i przyjaznym gronie wybaczony zostałby każdy błąd czy brak precyzji. Tym bardziej, że przygotowanie było świetne, a pomysł wyśmienity. Panie Waljonis Pawle, brakowało mi takiej "muzycznej bezczelności", wierzę jednak, że kolejne przedstawienia powalą publikę na kolana. Gratuluję świetnego gitarowego warsztatu i dobrej techniki gry.

Pod koniec spektaklu pomyślałem sobie o małej analogii z Woodym Allenem. Otóż aktorzy tego reżysera bardzo często grają "nim". Wykonują te same gesty, w podobny sposób mówią, sądzę, że nawet myślą o tekście w podobny sposób. Miałem wrażenie, że tak samo jest u Grzegorza Szlangi. Nawet aktorki składały dłonie w podobny jak Pan Grzegorz sposób. Mówiąc szczerze, nie wiem co o tym myśleć. Nie chciałbym komentarzem naruszać reżyserskiej autonomii ani pomysłu na wprowadzanie młodych ludzi w świat teatru.... ciekawym więc komentarzy :)

Rocznica wybuchu II Wojny Światowej

2010-09-01T02:26:00.000-07:00

Koniec sierpnia 1939 roku był czasem pełnym niepokoju i napięcia. Obawiano się pogłębienia kryzysu i możliwości wybuchu wojny w ciągu najbliższych kilku lat. Niewielu wówczas wiedziało, że wojna jest tak blisko. Powstaje zatem pytanie, czy można było przewidzieć wydarzenia wrześniowe?

To paradoksalnie pytanie na dziś... bo skoro kiedyś opinia publiczna była przekonana, że prognozy o wojnie to mało realne przejawy straszenia ludności, to czy i dziś nie powinniśmy liczyć się ze stanem zagrożenia niepodległości naszego Kraju? Skąd wiemy czy nie stoimy u progu konfliktu zbrojnego, czy klęski ekonomicznej?

Zwiększył się dostęp do informacji, dzięki internetowi i dużej liczbie gazet, telewizji i radiu świat jest znacznie bliżej nas niż przed laty. Niestety jakość tych informacji jest niezadowalająca. Media rządzone prawem podaży i popytu karmią nas tym co chcemy czytać. Nie podają informacji istotnych lecz informacje "chciane". W ten sposób mogliśmy przez cały miesiąc oglądać awanturę pod krzyżem czy małego chłopaka, który się zatruł grzybami. Jak tu nie mówić o inżynierii przekazywania informacji?

Wydaje mi się, że gubimy się w świecie jako społeczeństwo, skutecznie oszukiwani nie wiemy nic o rzeczywistości i nie rozumiemy jej. Wielkie wojny ekonomiczne, cyberataki na skale światową pozostają niezauważone, gra wywiadów i największe przestępstwa pozostają w cieniu.

Co robić? Oczywiście bunt. W jaki sposób? Trzeba zacząć starać się zrozumieć. Docierać do niezależnych źródeł informacji. Czytać o tym co nauka, geopolityka i inne dziedziny wiedzy wypracowały jako narzędzia rozumienia świata. Być może nawet politologia ma w tym zakresie coś do zaoferowania.

A kiedy już zrozumiemy...?

Zapraszam do obejrzenia, koniecznie do samego końca

2010-08-27T04:47:00.001-07:00

Get Out
Załadowane przez: Esma-Movie. - Cała telewizja i wczorajsze programy, online.

Kierowca tira

2010-08-27T04:33:00.000-07:00

Teatr Witkacego w Zakopanem

2010-08-26T02:47:00.000-07:00

Zdjęcie pochodzi z serwisu internetowego Teatru im. Witkacego http://www.witkacy.zakopane.pl

Miałem w minionym tygodniu okazję gościć na kilku spektaklach wystawianych na deskach teatru im. Witkacego w Zakopanem. Choć w byłem na wielu spektaklach w różnych teatrach nigdy jeszcze nie pomyślałem o teatrze jak o "moim miejscu". Nigdy wcześniej nie nie zobaczyłem teatru oczyma jego "mieszkańca". Nigdy wcześniej także, nie poczułem się adresatem przesłania sztuki tak bardzo jak u Witkacego.

Dzięki przedstawieniu Pantopticum poznałem na nowo Tuwima, zapraszam do lektury posta z jego tekstami. Bal w operze kopnął mnie w całkowicie inną przestrzeń. Patrzyłem na to, co dzieje się na scenie i całkowicie zatopiłem się w nastrój i świat jaki tam zaistniał. Zobaczyłem siebie jako aktora theatrum mundi. Dzięki temu przeżyciu stanąłem ze sobą oko w oko i znów trochę się poznałem. Z kolei Dementia Praecox Zakopianiensis pokazała mi Zakopane oczami Witkacego.

Wszystkich moich czytelników namawiam do odwiedzenia strony www teatru, posłuchania nagrań, zobaczenia materiałów video oraz oczywiście wizyty w samym teatrze.

Julian Tuwim, kiedyś o dzisiaj

2010-08-24T11:37:00.001-07:00

Na zbytnie a niepowściągliwe dziwkochwalstwo naszego wieku

Zanadto się z damą cacka
Szarmancka brać literacka.

Szmatławce i szewaliery
Prawią jej same dusery.

Dochodzą już do pzresady
Te kąplemęty, lansady.

Te sętymęty, czułości
Przyprawić mogą o mdłości.

Mizdrzy się w gracji i szyku
Cicibey przy wersalczyku.

Dla byle kapryśnej idiotki
Madrygał ułoży słodki.

Dla paru od wiersza groszy
Płaszczy się mdleje z rozkoszy.

Wpadają w achy i ochy
Na widok pończochy pieszczochy.

Piszczą "sylwuple, żewupry!"
Bałwany i wiercikupry.

Na widok pyjamy damy
Piszczą te chamy reklamy.

Dlaczego chwycił szał cię,
Gdyś ujrzał kretynkę w aucie?

Czego się cieszysz, Mojsie,
Że dziwka siedzi w rolls-roysie?

"Urocza Bebi Pipi
w yahcie na Missisipi".

"Zmysłowa Dudu Papa
Jej uśmiech, pies i kanapa".

"Feteryczna Elli Belli
Pije kawę w kąpieli".

Czego migdalisz się, chłopie,
Że dziwka kawsko żłopie?

Że w wannie niby? To o to
Tak się wygłupiasz idioto?

Sam lepiej idź do łaźni
I już się więcej nie błaźnij.

Gdański pirat nie żyje

2010-08-15T16:14:00.000-07:00

Tworzył klimat tego miasta...

RIP

http://www.trojmiasto.pl/wiadomosci/Gdansk-pirat-Andrzej-nie-zyje-n41033.html

Liturgiczna koncentacja władzy

2010-08-12T01:42:00.000-07:00

Ars Homo Erotica

2010-08-10T14:05:00.000-07:00

Kilka tygodni temu byłem w Warszawie, aby wytrzymać w tym mieście wypracowałem sobie stały harmonogram zajęć. Zwykle cały wolny czas spędzam w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego. Kiedy Biblioteka jest zamknięta, albo nie mam już siły tam siedzieć udaję się do Muzeum Powstania Warszawskiego, albo do Muzeum Narodowego.

Tym razem zrezygnowałem z odwiedzenia Muzeum Powstania na rzecz Muzeum Narodowego, głównie ze względu na czasową wystawę "Ars homo erotica", która wywołała wielką dyskusję w mediach. Postanowiłem na własne oczy przekonać się, co przedstawiciele sztuki homoerotycznej mają do zaproponowania widzowi.

Pierwsza refleksja wiąże się z samą kategorią jaką nadają sobie autorzy. Zastanawiam się, czy w ogóle możliwa jest sztuka homoerotyczna i dlaczego należy ją ujmować w kategoryzacji. Dlaczego w konsekwencji nie kontemplujemy sztuki brunetów albo blondynek? Jeżeli przyjąć argumentację środowisk homoseksualnych przekonywującą, że homoseksualizm jest naturalną ludzką skłonnością realizującą się jako alternatywna orientacja seksualna, możemy się zdziwić, że homoseksualizm staje się kategorią wyróżniającą ten kontekst sztuki w całej dostępnej klasyfikacji. Widzę tutaj sprzeczność... najpierw mówi się, że to normalne i zupełnie standardowe, a później robi się z tego osobną kategorię.

Pierwsze wrażenie jakie miałem jeszcze w trakcie oglądania wystawy było odczuciem niedosytu. Miałem wrażenie, że jak na tak szumny tytuł dzieł jest bardzo mało i z trudem wystawa zapełniała przestrzeń Muzeum. Wystawa zdawała się krzyczeć nachalnym eksponowaniem erotyki, która w kilku miejscach przeradzała się w pornografię. Nie to jednak jest jej problemem. Zamysłem twórców ekspozycji było jak sądzę ukazanie sztuki homoerotycznej na przestrzeni wieków. Stąd na przykład obecność wątku świętego Sebastiana. Z opisów i tablic będących częścią wystawy można było wnioskować, że właściwie wątki homoerotyczne były obecne na przestrzeni całej sztuki we wszystkich czasach. Jeżeli w którejś epoce wydawały się być nieobecne to były po prostu nieujawnione, ze względu na takie czy inne represje. Taki sposób mówienia jest zawłaszczaniem dyskursu. Wychodzi na to, że cała sztuka i kultura jest fundamentalnie homoseksualna, zróżnicowanie nasilenia tych wątków to jedynie stopniowanie "jawności" tego rodzaju tła.

Trzecia moja refleksja dotyczy formowania obrazu płci, mężczyźni w wielu pracach byli kobiecy, a kobiety męskie... wydaje mi się, że to ubogie i bardzo heteroseksualne jak na homoseksualizm.

Po czwarte, tym razem odnotowuję wielki plus. Wśród różnych pomieszczeń wystawowych było Imaginarium Lesbijskie. W rogu sali stał mebel stylizowany na konfesjonał, można było siąść i usłyszeć spowiedź lesbijki i pouczenie księdza. Było to niezwykle wymowne.

Krzyż pod pałacem

2010-08-03T05:48:00.000-07:00

Prawdę mówiąc post niniejszy będzie niepoważny. Bo jak poważnie mówić o takim absurdzie?

Harcerze wystawili krzyż przed Pałacem Prezydenckim pod wpływem tragicznych wydarzeń w Smoleńsku. Tutaj mamy początek całego zamieszania. Rozpoczął się festiwal zawłaszczania symbolu. Strona prawicowa uznała, ze ów krzyż jest znakiem pamięci Prezydenta Lecha Kaczyńskiego i innych, którzy zginęli. Dodatkowo do dyskursu włączone zostały pojęcia takie jak patriotyzm, wiara i walka z komuną. Lewica uznała krzyż słowami posłanki prof. UG Senyszyn za samowolkę budowlaną inicjując proces deprecjonowania znaczenia sytuacji.

Do tego wszystkiego włączył się browar, producent "Zimnego Lecha", który ustawił swój plakat reklamowy przed kryptą wawelską. No cóż... lepszy zimny niż ciepły.

Doszliśmy więc do takich paradoksów:

Księża uczestniczą w usuwaniu symbolu ich własnej religii
Ludzie broniący krzyża z różańcem w dłoni występują przeciw kapłanom własnej religii
Hierarchia kościoła umywa ręce
Kancelaria Prezydenta podejmując decyzję o wstrzymaniu przeniesienia krzyża argumentuje ochroną duchownych
Rząd dałby się pokroić za uroczystość religijną, jaką bez wątpienia było przeniesienie krzyża
Prezydent, który podjął decyzje związane z organizacją uroczystości nabrał wody w usta i nie wypowiedział się na temat kontrowersyjnej uroczystości

Dawno już nie widziałem w telewizji i nie słuchałem w radiu reportażu na żywo, który tak bardzo przypominałby sceny z Monty Phytona. Szkoda tylko, ze społeczeństwo nam się antagonizuje i koncentruje się na takim absurdzie.

Nowe zagrożenia w internecie

2010-07-17T02:08:00.000-07:00

Od jakiegoś czasu regularcnie czytam serwis www.wykop.pl. to oczywiście nie jest tytułowe zagrożenie :) Jest to serwis tworzony przez użytkowników, którzy znajdując jakąś ciekawą informację w necie dodają ją do treści serwisu, jezeli znajdzie ona aprobatę pozostałych czytelników zostaje opublikowana na stronie głównej. Jest więc to mechanizm podobny do demotywatorów.

Przeczytałem dzisaj informację o nowych narkotykach. Przyznam, że z pewnym niedowierzaniem zareagowałem na następujące informacje:

1. w sieci rozprowadzane są, oczywiście za opłatą pliki dźwiękowe utworzone po to aby wywoływać stany podobne do tych po zażyciu narkotyków
2. w USA tego rodzaju eksperymenty stały się niezwykle popularne, czego dowodzi wysoka oglądalność na you tube filmów zawierających próbki tego rodzaju dźwięków
3. sprawa wydaje się być prawdziwa. Nie znam się niestety na psychologii, w najbliższym jednak czasie zasięgnę opinii, mam nadzieję, że pojawi się w komentarzu.

Zapraszam do obejrzenia newsa z amerykańskiej telewizji dotyczącego naszego tematu

Fundamentalistyczne wychowanie

2010-07-08T07:59:00.000-07:00

Szukujący film, trudno uwierzyć w to, co się widzi...

Kampania wyborcza

2010-07-05T16:29:00.000-07:00

Właściwie to mam do napisania tylko kilka słów. Usłyszałem komentarz jednego z publicystów, bardzo mi się spodobał. Powiedział mianowicie, że kampania, której byliśmy świadkami pozostawała niczym więcej niż walką dwóch produktów.

Nie mogłem słuchać jak Jarosław Kaczyński mówił, że Gierek był patriotą... nie mogłem słuchać kiedy Bronisław Komorowski do znudzenia powtarzał "Zgoda buduje".

Tutaj możnaby pewną anegdotę przytoczyć:

Debata prezydencka i pytanie do kandydata:

1. Jakie są Pana poglądy w dziedzinie polityki wschodniej?
- Zgoda buduje, kochani... zgoda buduje, mam piątkę dzieci, kochani
2. Wybornie, a jakie są Pana plany w dziedzinie szkolnictwa?
- Mam piątkę dzieci kochani, zgoda buduje, kochani... zgoda buduje
3. Jak będzie Pan działał na rzecz powodzian?
- Zgoda buduje, mam piątkę dzieci, umiem doić kochane krowy kochani... zgoda buduje
4. Poprze Pan finansowanie in vitro?
- Zgoda buduje, kochani... zgoda buduje , umiem pić krowy i doić mleko...

Będąc na rynku Chojnickim, w czasie wyborczego wiecu Komorowskiego usłyszałem, że jestem przedstawicielem eurosceptycznego konserwatyzmu, że obawiałem się wstąpienia do UE, ze względu na to, że kury mogłyby się przestać nieść a krowy dawać mleko. W takich mniej więcej słowach Komorowski nakreślił obraz ludzi sceptycznie nastawionych do Jego polityki.

Czy ktoś w tej kampanii mówił jak polityk o polityce? Chyba tylko Janusz Korwin Mikke, ale ten został wyśmiany.

A tak przy okazji... ma ktoś wywiad z Panem Prezesem? :)

Link do Chojnickiego bloga politycznego

2010-07-05T16:24:00.001-07:00

http://polityka-chojnice.blogspot.com/2010/07/nie-napieracnie-napierac-burmistrz-w.html

to jeszcze jeden tekst na zakończenie polityczno regionalnego cyklu :)

Demotywator polityczny

2010-07-05T15:48:00.000-07:00

Już dawno mnie tak nie rozbawił demotywator :)

Młodociani politycy

2010-07-05T09:58:00.000-07:00

Bardzo długo nie pisałem, jednak kilka ostatnich dni spędziłem nie mogąc się doczekać chwili, w której będę mógł spokojnie komentować wydarzenia związane z kampanią wyborczą. Nie ukrywam, że zaangażowałem się w kampanię przeciw Marszałkowi Bronisławowi Komorowskiemu. Ujawniam tę informację aby czytelnicy sami mogli ocenić poziom stronniczości moich obserwacji.

Zacznę od sprawy, która najbardziej mnie zbulwersowała. Kilka dni temu Marszałek Komorowski odwiedził moje miasto, Chojnice. Podróż była związana z kampanią wyborczą. Chojniczanie dość licznie zjawili się aby uczestniczyć w wyborczym wiecu Marszałka. Obecni byli także najmłodsi, jak również ich nauczyciele.

To, co zobaczyłem było niezwykle smutnym obrazem bezmyślności lub też nieodpowiedzialności pedagogicznej dwóch znanych chojnickich nauczycieli. Nie będę ujawniał ich danych, postaram się dotrzeć do nich mailowo, aby powiadomić ich o moim komentarzu. Proszę mi uwierzyć, moja notatka nie jest pisana po to, aby robić awanturę i bić polityczną pianę. Pragnę zwrócić uwagę, na coś co moim zdaniem jest etycznie niedopuszcalne.

Otóż w wydarzenie zaangażowani zostali niepełnoletni. Własnym oczom nie wierzyłem kiedy widziałem pedagoga rozdającego transparenty z wizerunkiem Marszałka Komorowskiego dzieciom. W powitaniu uczestniczyła też młodzież i dzieci ubrana w stroje Bractwa Rycerskiego.

Pedagogika od czasów socjalizmu bardzo się zmieniła. Wychowanie nie jest już procesem definiowanym jako przystosowanie do życia w społeczeństwie jednopartyjnym. Wychowanie nie stanowi już indoktrynacji w kierunku "jedynie słusznego kierunku rozwoju". Edukacja nie jest już procem, w którym dziecko uczy się, że polityka w swej panoramie spolaryzowana jest na poglądy słuszne i wywrotowe.

Niniejsza notatka jest aktem mojego protestu. Uważam, że postawa, prezentowana przez nauczycieli z wieloletnim doświadczeniem pedagogicznym jest niedopuszczalna etycznie. Nie zgadzam się na taką edukację w czasie której nastoletni człowiek dostaje do ręki transparent polityka i idzie z nim przez miasto tworząc polityczny festiwal na zamówienie jednej z partii.

Współczesne wychowanie jest procesem otwierającm wychowanka na świat. Nauczyciel jest możliwie bezstronnym przewodnikiem po świecie idei. Wystarczy, że sam przymus edukacji jest w pewnym sensie ideologią, wystarczy, że sama szkoła w elementach ukrytego programu naczania replikuje obywatelskie posłuszeństwo. Niech nauczyciel będzie odpowiedzialnym pedagogiem dającym swoim uczniom wolność, przygotowującym do wolnego wyboru i odpowiedzialności.

EDIT:06.07.2010 Na Chojnice 24 ukazała się galeria, w której znalazło się zdjęcie będące świetną ilustracją tego o czym mówię.

źródło: portal Chojnice 24, url: http://chojnice24.pl/galeria/549/100702100926_1.jpg, dostęp 06.07.2010, godzina 11.52. Autor zdjęć: Krzysztof Różycki 1-35, (aw) 36-59, (at) 60-62

O edukacji na poważnie

2010-05-24T04:00:00.001-07:00

Filozofia przy herbacie

2010-04-30T03:31:00.001-07:00

http://chojnice24.pl/1-10303-w_poszukiwaniu_prawdy_dobra_piekna.html

Adaptacja

2010-04-27T15:02:00.000-07:00

Rozregulowałem się zupełnie w pisaniu bloga, mam nadzieję wrócić do dawnej systematyczności i regularności. Dziś pod wpływem świetnego filmu kabaretu Limo zacząłem zastanawiać się nad problemem adaptacji. Na nic jednak słowa bez obrazu o którym chcę napisać:

Film pokazuje jedynie przykład adaptacji. Z omawianym zjawiskiem mamy jednak do czynienia na co dzień... Oglądamy dzienniki telewizyjne, czytamy wiadomości, prasę, której celem jest nie tyle informacja ile sprzedaż newsa, który niekoniecznie musi być prawdziwy. Wykłady i książki traktujące "o jakimś autorze bądź jego dziełach" są też reprezentacjami oryginalnych dzieł. Dzisiejsze czasy to wielki exodus w kierunku podróbki kopii czy adaptacji. Tożsamość kształtowana współcześnie nosi tego bardzo wyraźne piętno... sami stajemy się własną adaptacją za wszelką cenę pokazując jacy jesteśmy świetni.

Śmierć Prezydenta

2010-04-10T04:08:00.000-07:00

Dawno nie pisałem, jednak dzisiejsze wydarzenia domagają się choćby prostych słów zatrzymania się nad tragedią, która dotknęła nasze Państwo.

Jak można było usłyszeć w jednym z komentarzy, zdaje się Prezydenta Kwaśniewskiego, Katyń to przeklęte miejsce, które po raz drugi staje się symbolem utraty ludzi najważniejszych dla Narodu. Inny komentarz mówi, że Prezydent zginął jak patriota. Bez wątpienia wielka tragedia jaka dotyka dziś masz Kraj odciśnie się piętnem na kilkadziesiąt najbliższych lat. W tej chwili Polska pozostała bez najważniejszych władz, zarówmo wojskowych jak i cywilnych.

Zginął Przywódca. Co do tego nie można mieć wątpliwości. Wielokrotnie obserwowałem transmisje telewizyjne obchodów świąt i uroczystości z udziałem Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, w jego postawie była godność i siła właściwa dla Przywódcy Polaków. Swojego zdeterminowania dowodził wielokrotnie, jak choćby w Gruzji, czy twardą ręką prowadząc dialog z Rosją. Można było się z Prezydentem nie zgadzać, nie popierać jego idei, czy zastanawiać się nad sensownością niektórych Jego działań. Nie ma jednak wątpliwości co do tego, że był to człowiek, który na pierwszym miejscu stawiał dobro własnego kraju. Wszystkie podejmowane przez Niego działania dyplomatyczne zmierzały do zwiększenia znaczenia Kraju na arenie międzynarodowej. Pokazała to ścisła współpraca z krajami nadbałtyckimi. Dziś rozpoczyna się żałoba narodowa, oby ten czas był okazją do refleksji, abyśmy umieli docenić zasługi tych, którzy zginęli.

Niech spoczywają w pokoju!

The Soviet Story

2010-03-13T02:29:00.000-08:00

Uwaga, materiał filmowy zawierający drastyczne ujęcia.

Trudno napisać jakikolwiek komentarz, powyższy materiał jest jednie zwiastunem filmu "The Soviet Story", który można nabyć już w Polsce, jest także dostępny w internecie.

Child in time

2010-03-08T08:38:00.001-08:00

Udało mi się nagrać coś, mam nadzieję dobrego. Miłego odbioru.

Dwa nowe dowcipy ze znaczeniem

2010-03-08T07:33:00.000-08:00

Kiedyś Czukcza pojechał po przyjemności do miasta. Wstąpił do burdelu. Wybrał jedną z dziewczyn i poszedł z nią do pokoju. Po zakończeniu usługi Czukcza płaci. Dziewczyna widząc większą gotówkę naciąga na jeszcze jedną usługę. Wreszcie Czukcza się zgadza. Po wszystkim zabiera jej wcześniej dane pieniądze.
- Co robisz? Zostaw moje pieniądze. Dlaczego mi je zabierasz?
- Czukcza chciał, Czukcza płacił. Ty chciałaś, ty płacisz.

Rozmawiają ze sobą dwa pączki:
- co u Ciebie?
- a ostatnio wiele się uczyłem, zdawałem egzaminy na studia.
- i co ? dostałeś się?
- nie... przecież jestem pączkiem

Skopiowane z serwisu: www.funiaste.net

i jeszcze jeden, ten też z funiastych:

Mąż do żony:
- A z Brucem Willisem za milion dolców byś się przespała?
- Jakbym nazbierała.

No i jeszcze ze dwa...

Nawalony ojciec wraca do domu po wywiadówce w szkole Jasia:
- Jasssiuuuuuu...
- Tak, tato.
- A weźźź i przynieśśś tu swój dzienniczeeeek... hyp...
- Tak tato... już niosę...
- No maszzzzz... go?
- No już mam....
- No to gooo otwóóóórz na stronieeee... z uwagaaa... miii... chrap... chrap... chrap...
- No już otworzyłem.
- Chrappp... chrappp...chrappp...
- Tato... już otworzyłem!
- CHRAPP! CHRAPPPP!!!
- TATO!
- TATO?!
- TATO! OBUDŹ SIĘ!!! TATO?
- No sooo jest... no co??? Czego chcesssss... synku?
- NO JUŻ OTWORZYŁEM!!!
- A tooo dooobszeee... dobsze... TO POLEJ!

Adwokat do klienta:
- Mam dla pana zła i dobrą wiadomość. Analiza DNA wykazała, że na miejscu zbrodni znaleziono pańską krew.
- Oj, to źle... a... ta dobra?
- Cholesterol i cukier w normie.

Stół, nożyce i pięść, czyli Moje Miasto w zawierusze dziejów

2010-02-15T14:04:00.000-08:00

Jakiś czas temu zapraszałem na imprezę, której byłem pomysłodawcą. Stowarzyszenie Arcana Historii podjęło się zorganizowania spotkania, wydrukowania plakatów oraz objęło patronat nad omawianym wydarzeniem. W programie znalazł się wykład profesora zajmującego się najnowszą historią Polski oraz premiera spektaklu.

Zamierzone cele zostały jak mi się wydaje osiągnięte. Uruchomiliśmy dyskusję w naszym mieście. Chciałbym nieco wprowadzić moich czytelników w główne wątki, które sprawiły, że emocji jest całkiem sporo.

14 lutego 1945 to dzień, w którym Sowieci wkraczają do Chojnic. Niemcy nie oddają miasta w sposób pokojowy, trwają zacięte walki, liczba ofiar idzie w tysiące.

Pytania, które się pojawiają można chyba zebrać w kilka punktów:

W centrum miasta jest Cmentarz żołnierzy radzieckich poległych w walkach o Chojnice. Na ogrodzeniu widnieją czerwone gwiazdy. Dwie opcje:

Gwiazdy powinny tam być, ponieważ są symbolem poległych Czerwonoarmistów.
Gwiazd nie powinno tam być, ponieważ są znakiem ideologii komunistycznej, której promowania zabrania konstytucja.

Pole konfliktu zostaje zaburzone przez wzajemne niezrozumienie się stron, w ten sposób zwolennicy poglądu numer 1 zarzucają zwolennikom poglądu numer 2 tęsknotę za komunizmem, sprzyjaniu systemowi represji i zniewolenia. Zwolennicy poglądu 2 zarzucają zwolennikom poglądu numer 1 dążenie do zakłócania spokoju poległym, PiSowską nienawiść i nieszczenie historii. Komunikacyjna masakra.

Czy Burmistrz Miasta Chojnice powinien złożyć kwiaty jako Burmistrz?

Tak, ponieważ polegli polegli za oswobodzenie Chojnic z rąk niemieckich
Nie, ponieważ polegli ginęli za ZSRR a wygranie przez nich walk o Chojnice, Pomorze i całą Polskę oznaczało utratę niepodległości kraju aż do 1989 r.

Tutaj już nie da się opisać jak oddziaływują ze sobą stanowiska. Grają emocje i erystyka w dyskusjach.

Kolejna sprawa. Całe przedsięwzięcie firmował swoim nazwiskiem Marcin Wałdoch, jako organizator. Krótko przed 14 lutego zaproponował by urządzić flash moba w pobliżu rzeczonego cmentarza. Flash mob wypadł bardzo jednoosobowo, Marcin był sam. Poza tym pojawiło się mnóstwo anonimowych wulgarnych i agresywnych komentarzy pod jego adresem. Była nawet propozycja wypalenia czerwonej gwiazdy na czole. Polecam poniższe artykuły wraz z komentarzami, warto je prześledzić, aby zobaczyć jak wygląda dyskusja pomiędzy dwiema nie rozumiejącymi się stronami. Oczywiście zdarzają się wypowiedzi wyjątkowe, te szczególnie godne są polecenia.

http://chojnice24.pl/1-9282-wyzwolenie_czy_nowa_okupacja.html
http://chojnice24.pl/1-9292-to_byla_nowa_okupacja.html
http://beta.zyciechojnic.pl/wiadomosci/teksty/Spotkanie-w-ChDK/676
http://beta.zyciechojnic.pl/wiadomosci/teksty/W-holdzie-poleglym/673
http://www.pomorska.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20100216/INNEMIASTA04/600108931
http://trojmiasto.gazeta.pl/trojmiasto/1,35636,7565521,Burmistrz_sowietofil___Oddaje_poklon_czerwonej_gwiezdzie_.html
http://czersk.naszemiasto.pl/artykul/320406,chojnice-burmistrz-holubi-sowietow-zobacz-jak-finster-sie,id,t.html
http://rus.ruvr.ru/2010/02/16/4488639.html

Anegdoty z sensem

2010-02-13T00:47:00.000-08:00

Feministka oburza się na gościa, który przytrzymał dla niej jakieś drzwi wejściowe:
- Proszę sobie darować te uprzejmości, nie jestem dzieckiem...
Facet na to wściekły:
- Nie interesuje mnie, głupia ci*o, kim jesteś, ważne, że ja jestem dżentelmenem!

- Ilu surrealistów trzeba, by zmienić żarówkę ?
- Czterech: jeden trzyma żyrafę, drugi parska kalarepę, a szóste nie kradnij.

Źródło: http://www.joemonster.org/art/13412/Wielopak_Weekendowy_CCCLIII

Paradoks deadline'u

2010-02-08T09:36:00.000-08:00

Kiedy się coś robi, zwłaszcza we współpracy z innymi, kiedy się robi, przyjęło się określać ostateczny termin wykonania pracy. Powszechnie sądzi się, że to pomaga rozsądnie rozplanować zajęcia i systematycznie pracować, tak więc deadline to dobra sprawa.

Ja twierdzę coś innego. Jeżeli ktoś jest systematyczny i zorganizowany to i tak zrobi swoje wcześniej niż inni. Deadline dla człowieka leniwego to istna kłoda u nogi. Bo takiemu deadline nie służy do tego żeby wiedzieć jak bardzo musi już pracować, ale do tego aby wiedział ile jeszcze może nie pracować :) tak więc biednemu i nieporadnemu jak zwykle wiatr w oczy wieje...

Co należało dowieść :) precz z deadline :)

Zaproszenie

2010-02-07T14:01:00.000-08:00

Mam przyjemność zaprosić wszystkich czytelników bloga do udziału w wydarzeniu, którego jestem pomysłodawcą. Kontekstem jest zakończenie II Wojny Światowej. Jak wiadomo nasz Kraj wyzwalały wojska sowieckie. Można różnie o tym myśleć, nie jestem historykiem na mój chłopski jednak rozum, owo "wyzwolenie" z dzisiejszej perspektywy jest terminem raczej sarkastycznym i ironicznym. Tuż po wojnie Polska dostała się pod wpływy ZSRR, dla żołnierzy AK i wielu innych ugrupowań oznaczało to dalszą walkę. Nie ma wątpliwości, że prawdziwe odzyskanie niepodległości, przynajmniej w jakiś formalny sposób przeżyliśmy dopiero w 1989 roku.

Cała sprawa oczywiście jest sytuowana na płaszczyźnie sporu komunistów z antykomunistami. Trudno tu zająć jakieś stanowisko, tym bardziej, że dziś nie wiadomo kto jest kto. Niemniej można starać się otworzyć dyskurs i zaprosić do refleksji nad wydarzeniami tamtego czasu.

Specyficzna data wydarzenia, o którym piszę jest związana z datą "wyzwolenia" Chojnic. 14 lutego 1945 w moim Mieście roi się od Sowietów, wspomnienia ludzi, którzy przeżyli gehennę w tamtym czasie są porażające. Stowarzyszenie Arcana Historii prowadząc badania historyczne nad okresem II Wojny Światowej, bardzo chętnie przystało na moją propozycję organizacji spotkania, którego celem będzie refleksja nad losami naszego Miasta i Polski w tym trudnym czasie. Zaproszenie do wygłoszenia wykładu przyjął Pan Profesor Piotr Niwiński. Druga część spotkania to spektakl, zatytułowany "Cena czerwonej wolności" w wykonaniu Dariusza Biernatowicz. Będę miał przyjemność tworzyć warstwę dźwiękową tego przedstawienia.

Zapraszam więc serdecznie do Chojnickiego Domu Kultury, w niedzielę 14 lutego, o godzinie 14.00.

Dotyk

2010-02-07T13:04:00.000-08:00

Jedna z fraszek, którą kiedyś udało mi się zapamiętać, niestety bez autora, brzmi następująco:

Najkrótszy erotyk

dotyk...

Tutaj chciałbym zaczepić punkt wyjścia rozważań. Nasza kultura, mam tu na myśli współczesną środkowoeuropejską mentalność, charakteryzuje się bardzo smutnym cofnięciem się w rozwoju. Kultura i sztuka, stały się zabawką w komercyjnej grze. Obyczaje dziadzieją i stają się coraz bardziej prymitywne. Wystarczy posłuchać jak mówimy. Byle jak, niewyraźnie, często bez sensu. Taka to wielka lawina, że zatacza koła. Nawet w sferze wulgaryzmu i nieprzyzwoitości obserwujemy degradację, bo ludzie nawet słowa "kurwa" nie potrafią porządnie i dobitnie powiedzieć.

Nie ma co się jednak zżymać na ten stan i narzekać bezproduktywnie, procesy o których piszę są znakiem naszych czasów i jak mi się zdaje ceną jaką płacimy za postęp technologiczny i technologii informacyjnych.

Chciałbym jednak zwrócić uwagę na jedną tylko rzecz, jaką wydaje mi się straciliśmy bezpowrotnie. Chodzi o dotyk, w bardzo szerokim rozumieniu tego słowa. Dzisiaj dotyk jest tylko erotyczny. Współczesność nie pozostawia miejsca na inna interpretację dotyku.

Wystarczy spojrzeć na to co się dzieje w zakładach pracy, szkołach. Powstała histeryczna spirala strachu przed dotykiem. Każdy dotyk może być w konsekwencji powodem oskarżenia o takie czy inne molestowanie. Obsesja na tym punkcie paraliżuje pracę nauczycieli, zwłaszcza uczących w młodszych klasach. Przedszkole to już prawdziwe pole bitwy o równowagę, bo niby jak nie przytulić dziecka, które się przewróciło i płacze? Kobiety uznane przez społeczeństwo za nieskalane żadnym zboczeniem, jako przedszkolanki robią co mogą by zachować równowagę w granicach rozsądku. Pewnie tu leży jeden z powodów, dla których mężczyźni zostali wykluczeni z tego zawodu.

Zobaczmy też inne konteksty. Sytuacje medyczne, w których bardzo istotną rolę pełnią badania pacjenta poprzez dotyk są także niezwykle ciekawym polem obserwacji. Lekarz musi mieć mnóstwo atrybutów lekarskich (stetoskop, fartuch, identyfikator etc.), aby zbliżyć się do pacjenta. Myśl o dotykającym lekarzu, bez gadżetowej legitymacji powoduje zgrzyt.

Coś dziwnego stało się też z dotykiem przyjacielskim. Jeżeli w przyjacielskiej relacji pozostają mężczyźni to dotyk powoduje histeryczną reakcję homofobiczną. Jest to sytuacja totalnie niewyobrażalna. Przy tej okazji chciałbym powołać się na niedawno zasłyszany komentarz, w jego myśl męska heteroseksualność jest niezwykle krucha, skoro po byle żarcie z tego kontekstu każdy facet chce pobić tego kto ośmielił się żartować z tego tematu. Kiedy się używa dużych środków do obrony przed słabym atakiem, to znaczy że broni się czegoś bardzo kruchego. To jednak tylko dygresja, wracając do głównego wątku należy zauważyć, że w przyjaźni damsko - męskiej dotyk powoduje nieomal zawsze sytuacje, które można określać jako dwuznaczne. Okazanie czułości w takiej relacji staje się podważeniem "przyjacielskiej" wiarygodności. Trochę inaczej sprawa wygląda między kobietami. One od dziecka chodzą ze sobą pod rękę, za rękę, całują się na przywitanie. Tutaj prawdę mówiąc chyba widzę przestrzeń dla nieerotycznego dotyku, choć prawdę mówiąc nie wiem jak to jest, ze zrozumiałych względów :)

Podsumowując, straciliśmy dotyk, czułość. Zapodziało się to gdzieś w histerii wywołanej obawą przed "złym dotykiem". Dość ciekawa była obserwacja Papieża Jana Pawła II. Na filmach widać, że niesamowicie wiele było dotyku i czułości w jego relacjach z ludźmi. Ciężko to ocenić, wydaje mi się, że wynikało to z autentycznych potrzeb, tym samym było to coś godnego uwagi i refleksji.

Kresy i kresowiacy

2010-02-05T15:27:00.000-08:00

Od czasu do czasu w mediach przebijają się informację o naszych rodakach zza wschodniej granicy. Słyszymy o sytuacji mniejszości polskiej na Ukrainie, Białorusi czy Litwie. Przyczyny kłopotów naszych rodaków z tamtych stron są niezwykle złożone. W grę wchodzą zaszłości historyczne, animozje między państwami. Stereotypy nieznośnie się powielają. W mechanizmach procesów społecznych pojawiają się wyklucznie, nietolerancja i dyskryminacja.

Bardzo wiele można o tym pisać. Istnieje jednak kilka spraw szczególnie godnych uwagi. Pierwszym pytaniem, które odruchowo sobie zadajemy, jest pytanie o przyczyny bezczynności naszych władz.

Ani Angelika Borys, ani inni liderzy organizacji polonijnych nie doświadczają wsparcia od RP. Mamy do czynienia ze zwykłym rachunkiem interesów. W strategicznych celach Polski jest utrzymywanie jak najlepszych relacji z Ukrainą, czy Państwami Nadbałtyckimi. Tworzenie tego rodzaju współpracy jest absolutny priorytetem i być może najważniejszym celem naszej polityki zagranicznej. Działania chroniące mniejszości polskie we wspomnianych krajach leżałyby w sprzeczności z naszą strategią szukania sojuszników i zacieśniania współpracy z państwami byłego Bloku Wschodniego.

Kolejne pytanie, dlaczego właściwie władze Białorusi, Ukrainy, czy Litwy działają wbrew interesom mniejszości polskiej? Na to pytanie należy odpowiadać z perspektywy historycznej i społecznej. Polacy w tych krajach stanowią bardzo duże niezasymilowane grupy. Nic dziwnego, że dąży się do asymilacji i zaniku różnic wynikających z pochodzenia. Tutaj wielką rolę odgrywa edukacja. Jako przykład może posłużyć tragiczna sytuacja polskich szkół na Litwie. Tamtejszy resort edukacji, jest chyba głównym ośrodkiem kierowania asymilacją Polaków. Konkretne przykłady gotowym podać w czasie dyskusji, w komentarzach.

Mamy więc konflikt, jak w każdym konflikcie istnieją kryteria, które określą jego rozwiązanie. Dlatego trudno mieć nadzieję, że cokolwiek się zmieni. Rząd chcąc realizować swoje dyplomatyczne, ustalone już za czasów Kultury Paryskiej priorytety ma związane ręce, ponieważ ostre interwencje dyplomatyczne zepsułyby całą wypracowywaną od lat kooperację. Czy zatem nasi rodacy za wschodnią granicą z konieczności muszą stać się ofiarami dyplomatycznych szachów?

Myślę, że nie. Nasze zainteresowanie może bardzo wiele zmienić. Wsparcie udzielone z Kraju, jest niezwykle cenne. Widzę tutaj olbrzymią zaniedbaną przestrzeń aktywności społecznej. Czytając tego posta, zapewne macie, drodzy czytelnicy wrażenie, że piszę komentarz do tego co widzę. Otóż nie, mam małe zadanie domowe.

Zachęcam wszystkich do lektury Kuriera Wileńskiego. Zachęcam też do lektury innych stron tworzonych przez naszą Polonię. Wiedza o problemach tych ludzi ma ogromną wartość. Z wiedzy rodzi się działanie, a świadomość przynosi zrozumienie sensu.

Podaje linka: http://kurierwilenski.lt/

Drodzy czytelnicy,

2010-01-29T17:17:00.000-08:00

jakiś czas byłem offline i nie tylko line, bo wiele innych rzeczy też off-. Wiem, że prowadzenie bloga musi wiązać się z systematcznością i starannością, by wpisy pojawiały się regularnie. Niestety nie udało mi się w taki sposób zacząć nowego roku, za co przepraszam. Ostatnie posty były słabe, mam tego świadomość, liczę na to, że nie stracę czytelników.

Chcąc nie chcąc moje przemyślenia z ostatniego czasu dotknęły innych niż zwykle sfer, już od jutra będę starał się powoli to wszystko na bloga przelewać. Liczba odwiedzin przekroczyła 20 tysięcy, jak na rok prowadzenia stronki, uważam, że to niezły wynik.

Zapowiada się ciekawy czas, tematów nie zabraknie, liczę na życzliwość, otwartość i gotowość do dyskusji.

Pozdrawiam serdecznie

Kto śmie śmiać się z filozofii ? :)

2010-01-07T11:18:00.001-08:00

- Bo kolej rzeczy jest taka: z biologów śmieją się chemicy, bo biolodzy wiedzą jak jest świat zbudowany, ale nie znają już pierwiastków ani związków chemicznych, z chemików śmieją się fizycy, bo chemicy znają związki i pierwiastki, ale nie potrafią wytłumaczyć dokładnie jak to ze sobą oddziałuje, z fizyków śmieją się matematycy, bo fizycy wiedzą jak wszystko ze sobą oddziałuje, ale nie zawsze potrafią to policzyć, z matematyków śmieją się logicy, bo matematyk zawsze policzy, ale nie wytłumaczy rozumowania. Z logików śmieją się filozofowie, bo logik wytłumaczy rozumowanie, ale nie pojmie ideologii. A z filozofów to już się cały świat śmieje...

skopiowane z: http://www.joemonster.org/art/13131/Rodzynki_z_wykladowcow_AGH_Krakow

Wykład w Chojnicach

2010-01-05T14:36:00.000-08:00

Szanowni Państwo,

w związku z ciepłym przyjęciem i dużą popularnością pierwszego z serii spotkań „Środowe spotkania z nauką” zapraszamy na kolejny wykład, który odbędzie się 13 stycznia 2009 roku, o godz. 18.00 w budynku Wszechnicy Chojnickiej przy ul. Wysokiej 3 w Chojnicach, pod tytułem:

Katecheza a współczesna pedagogika

Obserwujemy wzrost zainteresowania religią i katechezą w szkole. Media tworzą bardzo tendencyjne obrazy rzeczywistości edukacyjnej. Niezwykle trudno o obiektywizm w sytuacji, w której nauka dostarcza niewielu danych. Wychowanie religijne jest polem zainteresowania dwóch dziedzin wiedzy. Od strony teologii – katechetyki, a od strony nauk społecznych - pedagogiki religii.

Po 1989 roku problem katechezy w badaniach społecznych jest bardzo niechętnie podejmowany. Istnieje bowiem obawa, że wyniki badań zostaną określone jako wnioski o charakterze ideologicznym.

Badania teologiczno – pastoralne w bardzo niewielkim stopniu korzystają z dorobku metodologicznego pedagogiki. Katechetyka nie dąży do konfrontacji ze współczesnymi teoriami wychowania.

Powyższe w skrócie zarysowane trudności stają się wyzwaniem prowadzącym do konieczności ustalenia relacji między pedagogiką religii a katechetyką. Dzięki temu procesowi może zaistnieć szansa podjęcia rzetelnych badań obszaru edukacji religijnej, tak aby obiektywnie odpowiadać na pytania dotyczące edukacji religijnej w Polsce.

Wykład kierowany jest do wszystkich, którzy chcą przyjrzeć się nauczaniu religii w szkole. Mamy nadzieję, że nie zabraknie katechetów i pedagogów innych specjalizacji. Po wykładzie planowana jest dyskusja.

Zapraszam serdecznie :)
Dla tych, którzy nie będą mogli uczestniczyć w wykładzie, postaram się przygotować zapis audio.

PRECZ Z GG! Program obcy ideowo i agresywny roznosiciel niepotrzebnych gadźetów reklamowych.

2010-01-05T13:36:00.000-08:00

Rysunek autorstwa Tomasza Brusika

ze strony: http://www.doorg.info/2009/05/23/gadu-gadu-sic/

Sami wiecie jak rzadko pisze buntownicze posty. Sytuacja, którą mam z GG wersja 10 wyprowadziła mnie jednak z równowagi.

Oto po formatowaniu dysku instaluje sobie moje ulubione programy, przerzuciłem się na Open Office, z którego jestem niezwykle zadowolony. Przyszedł czas na komunikatory. Myślę sobie, gg koniecznie trzeba mieć bo ma go większość przyjaciół. Wchodzę na stronkę gg i oczom nie wierze! Plik instalacyjny ma 21,5 megabajta! Się pytam dlaczego? Prosty programik do komunikacji a waży tyle co niektóre wersje GIMPa, programu do grafiki który dorównuje Photoshopowi. Myśle sobie, jakoś to zniosę.

Kolejne zaskoczenie, wybierając instalację standardową, niczego nie podejrzewając doczekałem się:

programu gadu gadu z mnóstwem niepotrzebnych dodatków, głównie załączonych aby reklamować to i owo

jakiegoś programu ściągającego radio internetowe
platformy ipla, która była konieczna do prawidłowej, pełnej instalacji gg

Jakby tego było mało kiedy już ściągnąłem listę kontaktów i odezwałem się do pierwszego okienka, które pokazało mi się po załączeniu zobaczyłem co? Mnóstwo gadżetów, jakieś blipy, jakieś roboty informacyjne, jakieś paski narzędzi. Pochowane najpotrzebniejsze rzeczy i wyeksponowane wszystko co zmierza do wspierania koniunktury. "Użytkownik xxxx ma jutro urodziny!" i dwie opcje do wyboru "Złóż życzenia" i "Kup prezent".

Dalej zobaczyłem już tylko niebieski ekran sygnalizujący zawieszenie się systemu i tak zwany błąd krytyczny! Możecie nie uwierzyć ale przez cały rok nie udało mi się zawiesić Visty. GG potrafi!

Dlatego właśnie nie będę już korzystać z gg, który kiedyś był tak niesamowitym programem. Mój Skype jest dostępny po lewej stronie na blogu a adres mailowy to: michal.januszewski.edu@gmail.com

Noworocznie

2009-12-31T07:11:00.000-08:00

Muzyka może pokazać wiele odcieni, barw i znaczeń. Na nowy rok, życzę czytelnikom aby było on tak kolorowy jak to wykonanie Marsza tureckiego :)

Rozmówki nauczycielsko uczniowskie ze sprawdzianów

2009-12-29T17:52:00.000-08:00

LINK - kliknij

Kryzys ekonomiczny

2009-12-24T17:41:00.000-08:00

"Pewien bardzo pobożny pan uczęszczał co niedzielę do kościoła. Za każdym razem, wychodząc z kościoła, wręczał 10 zł siedzącemu nieopodal żebrakowi. Pobożny pan pielęgnował ten zwyczaj już od dłuższego czasu...
W pierwsza niedzielę października pan wychodzi z kościoła, podchodzi do żebraka i daje mu 5 złotych.
- Ale dlaczego tylko pięć? Zawsze było dziesięć. - pyta żebrak.
- No, wie pan, posłałem syna na studia - odpowiada pobożny pan.
- Dobrze, dobrze... Tylko dlaczego na mój koszt...?"

Żart z serwisu www.funiaste.net, świetne kawały tam są publikowane polecam :)

Życzenia świąteczne

2009-12-22T05:03:00.000-08:00

Drodzy Czytelnicy,

Święta to czas, w którym wszyscy masowo zapominamy o sensie, doniosłości i wymowie przeżywanego czasu. Zupełnie nie istotne czy jest się ateistą, agnostykiem czy wierzącym ortodoksyjnie bądź wolnomyślicielsko. Myślę, że święta Bożego Narodzenia są wielką szansą by każdy człowiek mógł zanurzyć się w głębię.

Niestety świąteczny szał i zabieganie skutecznie pozbawiają nas rokrocznie okazji do refleksji. Ważne staje się zebranie przy jednym stole rodziny. W tym celu można użyć nawet szantażu emocjonalnego i wszystkich możliwych środków ataku i przemocy symbolicznej. Niezwykle istotne jest też przygotowywanie domu i stołu do ostatniej chwili tak, aby nie udało się ani na chwile zatrzymać i pomyśleć. Później już tylko koniecznie włączyć telewizor aby tylko nie pokłócić się na tematy polityczne. Zauważmy, że cała współczesna kultura świętowania skupia się na odciąganiu ludzi od sensu tego co świętujemy. W ten sposób ludzie religijni zapominają o Wcieleniu a ateiści stają się praktykującymi ale niewierzącymi. Świąteczny świat stoi więc na głowie.

Niech ilustracją stanie się anegdota z www.funiaste.net:

Był sobie kościół i był sobie bar po drugiej stronie ulicy. Proboszcz od dawna zabiegał o to, by bar zamknąć, lecz właścicielowi wciąż udawało się jakoś swój interes bez szkody dla zysku prowadzić. Ksiądz groził karą boską, wyklinał, przeklinał i wzywał wiernych do modlitwy, aby niewygodnego przedsiębiorcę z pomocą bożą usunąć. Bez efektu. Aż kiedyś przydarzyła się burza, pioruny waliły gdzie popadnie, a jeden rzeczywiście trafił w knajpkę, która niewiele myśląc wzięła się i spaliła do imentu. Właściciel także się nie zastanawiał, tylko wziął i z miejsca podał proboszcza do sądu, za to, iż to z jego przyczyny szkodę on sam jako człowiek interesu poniósł. Proboszcz oczywiście zaprzeczył: "To jakiś absurd!", a po jego stronie opowiedziała się większość wiernych z parafii. Rzecz jasna wkrótce spotkali się wszyscy w sądzie. Na rozprawie sędzia rozłożył przed sobą akta, przewertował, potoczył wzrokiem po sali i powiedział:
- Nie wiem, co się tu, kurde, dzieje, ale z tego, co widzę w tych papierach, to mamy tu jednego szynkarza, który wierzy w potęgę sił boskich i setkę parafian wraz z księdzem, którzy temu stanowczo zaprzeczają...

Na tym właśnie tle chciałbym złożyć świąteczne życzenia. Jako, że składam je czytelnikom mojego bloga niezwykle trudno mi znaleźć właściwe słowa. Wiem, że moi czytelnicy są bardzo zróżnicowaną grupą. Są jednak pewne wartości uniwersalne, które chciałbym przy tej miłej okazji przywołać.

Prawda

Dobro

Piękno

Wszystkim czytelnikom i komentatorom, życzę aby prawda porządkowała Wasze myśli, tylko wtedy będziecie mogli w pełni świadomie czynić dobro. Dzięki zaś dobru człowiek staje się piękny. Omne trinum perfectum, tej doskonałości, którą warunkuje prawda, dobro i piękno życzę!

Krótka notatka o świątecznych życzeniach

2009-12-21T08:21:00.000-08:00

W czasie świątecznym zwykliśmy składać sobie życzenia. Czynność ta stała się tak zwyczajna i automatyczna, że bardzo łatwo stracić poczucie jej sensu. Kilka paradoksów:

Życzenie swojemu wrogowi pomyślności
Wszystkim ludziom szczęścia (uwaga, egzystencjaliści się denerwują)
Wszystkiego dobrego wszystkim i wszystkiemu
Bogatego gwiazdora (skąd przypuszczenie, że bogaty okaże się hojnym? :)

Przykłady możnaby mnożyć w nieskończoność. Wystarczy popatrzeć na "Wigilie" w zakładach pracy, w których pracownicy są ze sobą w niezbyt dobrych stosunkach. Okazuje się przy tych okazjach, że ludzie owładnięci świątecznym szałem są w stanie wyrazić takie serdeczności jakich do tej pory żaden poeta na Ziemi nie wypowiedział.

Uzurpując sobie prawo do generalizacji mogę powiedzieć, że życzenia, które sobie składamy są głupie. Powtarzamy wyuczone formułki, "zdrowia, szczęścia pomyślności i wszystkiego najlepszego! Wesołych świąt!" Co do licha święta mają wspólnego z WESOŁOŚCIĄ?! Wolałbym radosne, niż wesołe święta.

Czego brakuje w naszych życzeniach? Co byłoby wskazane w naszym myśleniu o treści życzeń, czyli tego wszystkiego czego chcielibyśmy dla naszego rozmówcy?

1. Składamy, życzenia zwykle konkretnej osobie. Świetnie byłoby przez chwilę zastanowić się, co jest najważniejsze dla tej osoby, niechże życzenia dotykają w jakiś sposób tej sfery.
2. Przyjaciołom należą się życzenia, które jednocześnie będą bliższym przyjrzeniem się ich dokonaniom, pracy, sytuacji rodzinnej czy troskom i kłopotom.
3. Istnieje zależność, która mówi, że im bliższa osoba, tym życzenia muszą być bardziej osobiste.
4. Kiedy przyjdzie składać, życzenia komuś do kogo nie mamy za grosz sympatii, nie warto pogrążać się w nieszczerościach.

Wydaje mi się, że jedyną okazją aby złożyć życzenia w stylu "wszystkiego najlepszego" jest spotkanie z nieznajomym. Składanie tego typu życzeń bliskim jest jawnym i nieskrywanym lekceważeniem.

Równouprawnienie

2009-12-18T15:53:00.001-08:00

Ze znakomitego serwisu www.funiaste.net :

Mężczyźni rozmawiają na ulicy. Nagle jeden mówi:
- Muszę iść gotować obiad dla żony.
- Chora?
- Nie, głodna

Czy fizyk wie o świecie więcej niż filozof?

2009-12-16T17:25:00.000-08:00

To pierwszy z postów na temat wyższości poznania nauk humanistycznych nad poznaniem nauk przyrodniczych*.Do rzeczy więc :)

- Jak poznaje empirysta, a więc ten, który poznaje z doświadczenia?
- Ano generalnie mówiąc za pomocą zmysłów.
- Czy nasze zmysły wystarczają do poznania świata?
- NIE.
- Jakże to?
- Już tłumaczę...

Weźmy na przykład słuch. Słyszymy w zależności od głośności dzwięków i ich częstotliwości. O głośności nie ma chyba co pisać bo to oczywiste, w porównaniu do zwierząt i czułych mikrofonów słyszymy bardzo niewiele, wiec możemy powiedzieć, że już w tym podstawowym dla słuchu kryterium jesteśmy mocno ograniczeni. Idąc dalej bierzemy na warsztat częstotliwość, mierzoną w Herzach. Najniższe słyszalne dźwięki to dźwięki o częstotliwości 20 Hz, najwyższe mają częstotliwość 20 000 Hz. Poniżej pasma słyszalności są infradźwięki, powyżej zaś ultradźwięki. Gdyby przedstawić to na osi, okazałoby się że słyszymy niezwykle mało w porównaniu do zwierząt. Żaden z żyjących organizmów nie słyszy natomiast całej rozciągłości dźwięków.

Drugi zmysł, wzrok. Reaguje on na bardzo niewielką część widma elektromagnetycznego. Tutaj, w zależności od długości fali nasz wzrok również okazuje się marnym narzędziem poznania. Spójrzmy na schemat zaczerpnięty ze strony link:

Mówi sam za siebie prawda? Tylko mała część stanowi promieniowanie widzialne.

Tak moglibyśmy z kolejnymi zmysłami się rozprawiać. Zauważmy, że bardzo często gloryfikujemy poznanie zmysłowe. Uważamy, że jeżeli o czymś mamy powiedzieć prawdę, to należy to zaobserwować, czyli sięgnąć do danych zmysłowych. Tymczasem nie dają one pełnego obrazu świata. Dane takie są niezwykle fragmentaryczne i na ich podstawie bardzo łatwo wyciągać błędne wnioski. Oczywiście fizyka czy inne nauki zauważyły to ograniczenie i zbudowały aparaturę służącą do rozszerzania zdolności poznawczych. Nie jest to jednak już poznanie bezpośrednie (o ile takowe istnieje), ma więc mniejszą wartość.

Kiedy by się zapytać w jaki sposób człowiek poznaje rzeczywistość otrzymamy odpowiedzi, które wskażą głównie na ogromną rolę poznania zmysłowego. Pokazaliśmy, że to bardzo słabe poznanie. Chciałbym zakończyć na pytaniach. Jakie inne jeszcze są dorgi poznania ? W jaki sposób człowiek może poznawać swiat?

*Ogłoszenie dla filozofów i innej maści spryciarzy :) Ten post nie do Was drodzy fizjolofowie :) Wyście to mieli na zajęciach a inni nie.Pisze to aby uniknąć komunikatów o oczywistości moich tez. Mimo tego zapraszam jednak do dyskusji.

Anegdotka

2009-12-11T15:17:00.001-08:00

Wnuk odwiedza dziadka, widzi, że dziadek czemuś mocno przybity. Podpytuje go, co się stało. W końcu dziadek wyjaśnia:
- Widzisz, wnuczku. Wczoraj z babcią po raz pierwszy, po 40 latach małżeństwa, byliśmy u seksuologa. I okazało się, że to, co ona brała za orgazm, to był marazm.

Muzyka i jej materia

2009-11-29T15:30:00.000-08:00

Dzisiaj bez kontrowersyjności. Malarstwo ma płótno, rzeźba ma swoją materię w postaci gliny czy drewna. Muzyka tymczasem wydaje się nie mieć tworzywa, jest ulotna. Wykonana raz zostaje jedynie w pamięci słuchaczy, lub zapisana na płycie. Przedstawiam teledysk, który jest moim najnowszym odkryciem. Jak dla mnie - rewelacja, dzięki jego wymowie.

I'll be gone from KORB on Vimeo.

Mała prowokacja, czyli ateista i chrześcijanin o bezinteresowności

2009-11-28T02:21:00.000-08:00

Wszyscy wiedzą, że chrześcijaństwo w centrum systemu wartości stawia altruizm, czyli bezinteresowną pomoc innym. Dobry chrześcijanin wierzy, że Bóg wymaga by zachowywać przykazania, iść w świat i czynić dobro. Za taką postawę - miłości do bliźniego czeka nagroda w niebie. Gdyby chrześcijanin zdecydował się iść inną drogą popełnia grzech, który oddala go od ostatecznego celu, czyli odkupienia.

Ateista zaś ma totalną wolność. Mówi się o prawie naturalnym, ale oprócz indywidualnego sumienia nie ma dla ateisty "organu" kontrolnego. W ten sposób widzimy, że nad jego postępowaniem nie stoi żadne zewnętrzne prawo o charakterze moralnym (nie mam tu na myśli kodeksu karnego), nie ma też obietnicy zbawienia.

Kto więc jest bardziej altruistyczny kiedy robi coś dobrego ?

Chrześcijanin robi coś dobrego jedynie ze względu na Boga, a jeżeli nie robi czegoś złego to dlaego że popadłby w grzech.

Ateista robi coś dobrego w sposób bezinteresowny w czystym znaczeniu tego słowa. Nie ma żadnego interesu w tym aby unikać jakiegoś zła lub dążyć do jakiegoś dobrego uczynku.

Mam nadzieję, że w komentarzach się zagotuje :)

10 rzeczy, których nie powinieneś robić będąc nauczycielem

2009-11-27T15:57:00.001-08:00

Nieporozumienie :)

2009-11-27T15:47:00.000-08:00

Pewien fotograf został pilnie wezwany na lotnisko, aby z powietrza sfotografować wielki pożar lasu. gdy dobiegł na lotnisko wskoczył do
czekającej już na pasie startowym niedużej awionetki. Gdy bez zbędnych pytań znaleźli się już w powietrzu postanowił udzielić paru informacji pilotowi:
- Obniży pan pułap lotu do 100 metrów i wyrówna, żebym mógł wykonać lepsze ujęcia
- Ale po co? - zapytał zdziwiony pilot;
- Ponieważ jestem przecież fotografem, a fotograf robi zdjęcia! - krzyknął zdenerwowany pasażer;
Po dłuższej chwili milczenia pilot zapytał nieśmiało:
- To pan nie jest instruktorem latania?

Soldier od fortune...

2009-11-24T13:39:00.000-08:00

Tłumaczenie: użytkownik "nadirz" z serwisu Tekstowo.

Włóczęga

Często opowiadałem Ci historie
o tym jak
przez całe życie błąkałem się bez celu
czekając na dzień
kiedy wezmę cię za rękę i będę śpiewał Ci piosenki
wtedy może byś powiedziała
połóż się ze ze mną i kochaj mnie
I wtedy na pewno bym z tobą został
ale czuję się coraz starszy
i piosenki które śpiewałem
są echem
jak dźwięk
młyna kręcącego się w kółko

chyba zawsze pozostanę
Włóczęgą

Wiele razy podróżowałem
szukając czegoś nowego
Gdy noce były zimne
błąkając się bez ciebie
często wydawało mi się, ze moje oczy
widziały Ciebie stojącą blisko
mimo że ślepota jest myląca
wiedziałem, że Ciebie nie ma
Teraz czują się coraz starszy
i piosenki które śpiewałem
są echem
jak dźwięk
młyna kręcącego się w kółko

chyba zawsze pozostanę
Włóczęgą
tak, słyszę dźwięk
kręcącego się młyna
chyba na zawsze pozostanę
włóczęgą
chyba na zawsze pozostanę
włóczęgą

Cuda i zjawiska nadprzyrodzone

2009-11-23T13:01:00.000-08:00

Zastanówmy się najpierw, czym jest cud? Oczywiście powiemy wstępnie, że jest to zjawisko paranoromalne i nadprzyrodzone. Jestem przekonany, że w ulicznej sondzie bardzo wielu respondentów powiedziałoby, że jest to zjawisko, które wykracza poza prawa fizyki.

Tutaj chyba rozpoczyna się najbardziej, dla naszego tematu zasadnicza rzecz. Spróbujmy dokonać rozlokowania zjawisk, pomiędzy zjawiskami wyjaśnialnymi naukowo a niewyjaśnialnymi. Bierzemy pod lupę te niewyjaśnialne naukowo. Nie wszystkie są cudami.

Wspomniane wyżej zjawiska stanowią przestrzeń nieodkrytą dla nauk przyrodniczych. Ludzka wiara w ich rzetelność i pozytywistyczna naiwność, wyrażająca się we wręcz religijnej wierze w to, iż rzeczone nauki swoim poznaniem obejmują całą rzeczywistość powoduje niezwykłą wprost łatwowierność, która sprzyja powstawaniu coraz to nowych zabobonów.

Przeanalizujmy. Tylko z przekonania, że nauki przyrodnicze są w stanie wyjaśnić wszystko bierze się współczesna wiara w cuda, rozumiane jako zjawiska nadprzyrodzone. Skoro jakiś fakt nie został wyjaśniony naukowo, znaczy, że jest to zjawisko nadprzyrodzone.

W powyższym myśleniu pomijamy jedną istotną rzecz. Otóż nauki przyrodnicze NIE WYJAŚNIAJĄ CAŁEJ RZECZYWISTOŚCI. Ze względu na własne wewnętrzne słabości, wynikające z obranych przez nie metod ich poznanie obejmuje tylko niewielki wycinek.

Wobec powyższego, nie warto spieszyć się z wyrokiem "to jest cud". O wiele bliżej prawdy jest stwierdzenie, że nauka (w znaczeniu nauki jako dyscyplin przyrodniczych) tego nie wyjaśnia. Wiadomo, że stan ludzkiej wiedzy, zwłaszcza w zakresie nauk przyrodniczych jest bardzo zmienny i wzrasta niezwykle szybko. Wiele niewyjaśninych dzisiaj zjawisk, znajdzie swoje wyjaśnienie już w niedalekiej przyszłości. Jeżeli nauka nie potrafi wyjaśnić czegoś dzisiaj, nie znaczy to, że nie będzie potrafiła wyjaśnić tego jutro.

Nie wykluczam tym samym możliwości zaistnienia cudu, uważam jednak, że trzeba pogłębionego myślenia dotyczącej problematyki cudów i zjawisk nadprzyrodzonych.

Dozwolone od lat 18 ;)

2009-11-22T14:37:00.000-08:00

Przyznam, że się zastanawiałem czy mogę... ten oto film zamieścić. Ja odpadam... nic już nie napisze, ponieważ zwijam się ze śmiechu i tuptam nogami ;) Udanego odbioru :)

Zasada antyretoryczna

2009-11-16T18:14:00.000-08:00

Patrząc na poniższy post potwierdza się reguła, która mówi, że jeśli się czegoś nie wie to się mówi długo lub pisze dużo. Jeżeli coś jest jasne, można to zwykle w kilku słowiach napisać. Składam samokrytyke :)

Paradoksy rasizmu i otwartości

2009-11-16T18:10:00.000-08:00

Post niniejszy powstał przy współpracy autora Chojnickiego Bloga Politycznego.

Warto przyjrzeć się najprostszemu, jak się może zdawać, określeniu rasizmu. Według takich definicji rasizm byłby dyskryminacją ze względu na rasę. Nie mam pojęcia jak rasę definiuje antropologia, podejrzewam, że jest to wysoce nieadekwatna kategoria. Lepiej chyba posługiwać się sformułowaniem "kolor skóry". Zupełnie nie pasuje mi pojęcie rasy w odniesieniu do człowieka. Kolejne pytanie jakie się jawi to pytanie o to, czym jest dyskryminacja. Tutaj w ogóle ciężko zarysować granicę.

Kiedy pracowałem z niepełnosprawnymi nauczyłem się, że dyskryminacja może przybierać bardzo przewrotne formy. Oto dyskryminacją może stać się na przyład zbyt nachalnie wyrażana chęć pomocy. Ogólny mechanizm jaki mi przychodzi do głowy można opisać w następujący sposób: człowiek, który w danym kontekście zauważa swoją słabość i brak możwliwości podejmowania samodzielnych działań chce pomocy tylko i wyłącznie w tym, czego sam nie może dokonać. Rozciągnięcie opiekuńczości na więcej dziedzin grozi bardzo ostrym sprzeciwem. Paradoksalnie więc nadmiernie wyrażane dążenia do pomocy mogą zostać odczytane jako dyskryminacja. Tak też przebiega argumentacja feministek, które burzą się kiedy mężczyzna podaje płaszcz. Według tej strategii podawanie płaszcza ubezwłasnowolnia kobiety i sprowadza je do rangi nieporadnych żyjątek kuchennych. Tak więc dyskryminacja to nie tylko jak jest według stereotypowego myślenia policzek wymierzony w odmienność ale to także nadmierne jej wyakcentowanie nawet z dobrymi intencjami.

Jak powyższy akapit ma się do rasizmu?

Rasizm jako dyskryminacja może mieć podobny silnik. Kiedy zdrowy rozsądek zostaje zastąpiony niezwykłą wręcz starannością utrzymania totalnej poprawności w dialogu, którego kontekstem jest różnica koloru skóry, mogą się zacząć dziać dziwne rzeczy. Nadmierna troska o poprawność przejawiająca się w unikaniu drażliwych tematów, wynikających ze stereotypowych odmian myślenia, czy nadmierne wyakcentowanie swojej akceptacji dla różnic, może okazać się dyskryminacją.

W ten oto sposób kampanie społeczne wymierzone przeciwko dyskryminacji mogą odnieść odwrotny od zamierzonego skutek. Bardzo mocno kojarzy mi się tutaj opracowanie podsumowujące skutki kampanii wymierzonych w homofobię. Osoby homoseksualne wskazywały na to, że spotkały się z pozytywnymi zmianami, które jednak zataczały koło. Od dystansu, przez tolerancję aż po entuzjazm, w którym, w postrzeganiu znikała osobowość a zostawał tylko sam fakt bycia gejem czy lesbijką.

O co mi chodzi?

Problem rasizmu będzie pojawiał się zawsze, jeżeli różnica przez nas dostrzegana będzie:

usilnie pomijana
nadmiernie akcentowana

Przyznam, że mam teraz jeszcze większy mętlik niż przed napisaniem tego posta. Pozostaje pytanie następujące:

W relacji dwojga osób lub grup o odmiennym kolorze skóry zawsze istnieje przestrzeń, którą możemy określić jako "kontekst rasowy". Pokazałem, że zaprzeczenie rasizmu jakim byłaby nadmierna przerysowana otwartość może stać się rasizmem. Skoro więc nie umiem precyzyjnie odpowiedzieć na pytanie, co jest rasizmem, to zadaje inne pytanie, z którym chciałbym zostawić szanownych komentatorów.

Co nie jest rasizmem?

Piękno

2009-11-09T14:07:00.000-08:00

Nasz gust i poczucie estetyki ukształtowała epoka, w której żyjemy. Dziś trudno sobie mężczyznom wyobrazić skąd się brał przyrost naturalny w czasie kiedy depilacja nóg nie była dla kobiet codziennością. Tak samo współczesnym kobietom pewnie niełatwo wyobrazić sobie entuzjazm na myśl o mężczyźnie, który wrócił z dwutygodniowego polowania. Czasy się zmieniają, warto sobie chyba szczerze powiedzieć, że nasze współczesne wysiłki zmierzające do podobania się będą już za kilkadziesiąt lat skwitowane "bleh... oblecha" :)

Na dowód rysunek zaczerpnięty z portalu www.funiaste.net

Best video about sex!

2009-11-09T04:13:00.001-08:00

Przebaczenie

2009-11-03T16:58:00.000-08:00

WPROWADZENIE

Kiedy wpiszemy w wyszukiwarkę obrazów Google słowo "przebaczenie", pierwsza strona prezentująca wyniki wyszukiwania pokazuje jedynie grafiki o treści religijnej. W naszej kulturze religijny wymiar przebaczenia jest niezwykle rozbudowany, nasi biskupi przebaczali biskupom niemieckim i prosili o przebaczenie. Jan Paweł II prosił o przebaczenie za błędy chrześcijaństwa. Przykłady można mnożyć w nieskończoność.

Kultura chrześcijańska problem przebaczenia stawia na pierwszym miejscu. Chrystus i jego ziemska misja pojednania, a więc odkupienia grzechów umożliwiającego zbawienie, od dwóch tysięcy obecny w kulturze nie tylko religijnej wskazuje na nieskończone możliwości wybaczania i proszenia o wybaczenie. Modlitwa Chrystusa, zawiera już bardzo konkretną wskazówkę co do miary przebaczenia, a więc jego relacyjnego charakteru. "Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom" (Et dimitte nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus nostris.) Winy zostaną nam odpuszczone proporcjonalnie do tego jak my odpuścimy winy przeciw nam. To już bardziej szczególowe nauczanie niż mniemanie o powszechnej możliwości przebaczenia. Śmiem jednak twierdzić, że dwa tysiące lat to mało, żeby ludzie mogli się nauczyć stosować tej reguły.

Chciałbym przeto powiedzieć, iż żyjemy w kulturze, w której przebaczenie jest łatwo osiągane. Wystarczy przeprosić, wystarczy, jak uczą nas święte księgi mała pokuta do odkupienia win i powrotu do starego dobrego czystego (najczęściej jednak nieużywanego) sumienia.

MERITUM

Przystąpmy teraz do niewielkiej analizy. Weźmy do tego celu dwoje ludzi. Osoba A i osoba B pozostają w relacjach.

1. Osoba A wyrządza osobie B pewne zło.

2. Osoba B odczuwa żal.

3. Osoba A prosi o przebaczenie.

4. Osoba B przebaczenia udziela.

Relacje wracają do normy.

KRYTYKA

Taki schemat jest najczęstszym schematem konfliktu i jego zażegnania. Jest schematem świadczącym o totalnej płyciźnie opisywanych relacji. Pierwsze pytanie jakie należy postawić jest pytaniem o przyczynę. Otóż, dlaczego osoba A wyrządza zło osobie B ? Czy nie świadczy to o zepsuciu bądź braku relacji zakładanej na początku?

Najczęściej odpowiedź na to pytanie jest twierdząca. W dobrych harmonijnych relacjach bardzo rzadko dzieje się zło i najczęściej jest ono przypadkowe, zachodzi jakaś nieforunność, która jest możliwa do wyjaśnienia, nie ma wtedy konieczności przepraszania, ponieważ zawinił czynnik niezależny. To w złych i zepsutych relacjach może zrodzić się zło.

W takiej sytuacji, nie ma możliwości przeproszenia. Akt przeprosin jest wtedy aktem irracjonalnym, porównywalnym jedynie do leczenia objawowego. Tak właśnie najczęściej się dzieje. Spojrzenie na relacje bez dążenie do prawdy o nich powoduje ich spłycenie a w konsekwencji sprawia, że stają się one bezwartościowe.

Oczywiście istnieje schemat naprawczy i dla takiego modelu, w którym najpierw relacja się zepsuła a potem nastąpiło jakieś zło. Należy najpierw naprawić relację, a później dokonywać ekspijacji.

PODSUMOWANIE

Płytkie rozumienie przebaczenia i pojednania jest przyczyną większości konfliktów. Jeżeli wobec trudnej sytuacji refleksja na temat relacji nie pogłębi się, serwujemy sobie płytkie rozwiązania głęboko zakorzenionych problemów. Słowem można zabrnąć aż na samo dno bagienka. Niestety płytka i zarazem najpopularniejsza implementacja chrześcijańskiej teologii przebaczenia i pojednania wzmacnia opisane wyżej tendencje. Trzeba zatem stwierdzić, że jedyną drogą do spojrzenia na rzeczy takimi jakie one są jest refleksja, która będzie prawdziwa, szczera i ukierunkowana ku dobru rozumnemu.

Dlaczego rada "bądź sobą" jest głupia?

2009-11-03T05:34:00.000-08:00

Niezliczoną ilość książek, artykułów i innych publikacji poświęcono osobowości człowieka. Na ten temat wypowiadają się antropologia filozoficzna, psychologia, pedagogika i inne nauki. Morze opinii analiz i wniosków jest tak rozległe, że bez trudu znajdziemy w nim zdania sprzeczne. Wydaje się, że wszystko już zostało powiedziane.

Dzisiaj zobaczyłem w serwisie "demotywatory" niezwykły, jak na tę stronę obrazek z komentarzem:

"Czy ty też już nie pamiętasz... która jest ta prawdziwa?"

Wiele postów poświęciłem już poznaniu człowieka. Nie pisałem jednak wprost o masce. Nie będę dublował Gombrowicza, ani zwolenników filozofii dramatu, czy dialogu. Chciałbym się zastanowić, tak jak to wpisałem w tytule, nad "byciem sobą". Otóż uważam, że tak postawiona wskazówka, którą częstuje się młodych ludzi jest idiotyczna, jeśli jest podana bez komentarza. Z wymienionych przeze mnie płaszczyzn teoretycznych do świadomości domorosłych psychologów (tu ironia mi się rozlała), a w zasadzie psychologistów :) weszła płaszczyzna maski. Nawet w mini dramach, czy scenkach bardzo często pojawia się motyw zdjęcia maski jako wyzwolenie człowieka. Maska zrobiła niezwykłą karierę. Aż dziwne, że Coelho o tym nie pisał, i Rubik nie grał, a Panna Doda nie śpiewała.

Wiemy, że zachowanie człowieka jest zróżnicowane w zależności od kontekstu, inaczej do nauczyciela inaczej do babci, inaczej do małego dziecka i inaczej do rówieśników. To naturalne, że zmieniamy nasze podejście w zależności od rozmówcy, tak działa po prostu proces "dostosowania się". Tu przychodzą mi do głowy świetne skądinąd reklamy Castoramy:

Tak zastosowany proces dostosowania się, obecny w reklamie jest czymś zwyczajnym w społecznym funkcjonowaniu każdego człowieka, nie opowiadamy przecież tych samych dowcipów pani z dziekanatu i kumplowi przy piwie.

Dostosowanie się jest więc oznaką szacunku. Respektu dla rozmówcy albo osób, które przebywają w naszym towarzystwie. Zobaczmy teraz jakie skutki odnoszą rady typu:

bądź sobą
zdejmij maske
róbta co chceta ( to wbrew pozorom to samo, podmiot robi to co sam chce, a więc poprzez działania dokonuje ekspresji samego siebie, bez względu na sytuację towarzyską)

W wyniku ich zastosowania może nastąpić jedynie cofnięcie się w rozwoju. Zanik tego wszystkiego co wypracowała kultura relacji międzyludzkich.

Zapytamy więc czy istnieje możliwość, że rada "bądź sobą" ma sens?

Oczywiście, ale tylko wtedy jeżeli będzie ona dotyczyła wyzwolenia osobowości w formach, które będą niesprzeczne z szeroko pojętą kulturą.

Ostatnie 3 dni i pierścień Gygesa

2009-10-27T07:03:00.000-07:00

Pozostaję ostatnio pod wrażeniem hiszpańskiego filmu "3 Dias" (link). Schemat tego obrazu jest mocno eksploatowany w kinie. Do Ziemi zbliża się meteoryt, który jest na tyle duży, że jego kolizja z naszą planetą spowoduje zagładę ludzkości i w ogóle życia. Większość filmów, jak dotąd przedstawiała histeryczne próby zapobieżenia katastrofie. Wspomniany obraz jest jednak inny. Twórcy skoncentrowali się na ukazaniu człowieka, społeczeństwa w obliczu pewnej zagłady.

Reakcje są bardzo zróżnicowane. Tak jak możemy się domyślać, w obliczu paraliżu wymiaru sprawiedliwości i końca myślenia o nieuchronności kary, osadzeni uciekają z więzień. Rośnie przestępczość, ulice miast zamieniają się w spływające krwią pola bitew. Świat staje się urzeczywistnieniem apokaliptycznych wydarzeń, nocne niebo przecinają coraz częściej spadające meteoryty. Ziemia zamarła przed ostateczną katastrofą.

Przejdę teraz do zasadniczej części moich rozważań. Zastanówmy się najpierw, co powstrzymuje ludzi przed złem?

1. ograniczenia wewnętrzne - natury moralnej i etycznej

2. ograniczenia zewnętrzne - lęk przed karą spowodowaną złamaniem prawa, lub zasad wypracowanych przez społeczeństwo

Jest dla mnie oczywistym, że bardzo rzadko zastanawiamy się, co powstrzymuje nas przed złem. Nie zdajemy sobie sprawy z tego, w jaki sposób nasza prawość jest utrzymywana w ryzach. Wydaje mi się, że bardzo trudno dokonać analizy, która odpowie na nasze pytanie. Nawet jeżeli przemyślenia zaprowadzą nas do wniosków, nie będziemy mieli pewności co do tego czy w sytuacji granicznej zachowamy się zgodnie z przewidywaniami. Zapewne pamiętamy platońską opowieść o pierścieniu Gygesa, w której pasterz znalazł pierścień umożliwiający niewidzialność.

Jedynie sytuacja, w której ograniczenia zewnętrzne przestają działać może pokazać jak silna jest konstrukcja moralna lub etyczna człowieka. Dotykamy zatem problemu kształcenia moralnego. Jest to temat szczególnie ważny dla rodziców. Pozostaje pytanie, jak wychować aby wychowanek, który otrzymałby szansę skorzystania z pierścienia Gygesa lub znalazłby się w sytuacji pokazanej w filmie "3 Dias", zachowałby swoją etyczność lub moralność.

Mój kanał na youtube :) Inauguracja

2009-09-22T07:46:00.000-07:00

Na youtube mnie jeszcze nie było... teraz jestem. Zapraszam na mój kanał muzyczny, znajdą się tam covery znanych utworów i moje własne kompozycje.

Adres kanału to : http://www.youtube.com/januszewskimichal

A oto pierwszy filmik :)

Krytyka krytyki...

2009-09-15T09:12:00.000-07:00

W internecie jest wiele miejsc w których znajdziemy prace, dokonania, dzieła twórców, którzy w ten sposób mogą poddać ocenie i zaprezentować swój dorobek. Jedną z takich stron jest photoblog. Na kanwie jednego z moich ulubionych blogów ze zdjęciami chciałbym pokazać kilka ciekawych jak sądze aspektów krytyki i krytyczności.

Strona, o której mówię to http://www.photoblog.pl/zenibyfajnie/

Czasem wpisy pod zdjęciami można odbierać jako wprwawki upośledzonego Mistrza Ciętej Riposty. Nie zastanawiając się nad motywacjami, które przyświecają ludziom, którzy zajmują negatywne stanowisko wobec dokonań autorki możemy przyjrzeć się wpisom i zobaczyć jakie paradoksy i absurdy obecne są w dyskusjach. Myśle, że to spostrzeżenia mogą okazać się przydatne nie tylko przy obserwacji internetu, ale także przy każdym kontakcie ze sztuką.

Absurd nr 1 i 2

Komentarz typu "Nie podoba mi się", po nim dlugi dialog. Takie zdanie jak "Nie podoba mi się" zamyka możliwość dyskusji. Nie można komuś udowodnić, że jednak coś o czym mowa mu się podoba. Poza tym, taki komentarz to żadna krytyczna uwaga. Pisanie tego typu zdań wydaje mi się bezczelne a właściwie skrajnie zarozumiałe, bo niby dlaczego miałoby kogoś obchodzić co mi się podoba a co nie?

Absurd nr 3

Zdanie "To jest dobre" lub "To jest złe" musi być wypowiedziane w oparciu o jakieś kryterium. Najczęstszym przyjmowanym nieświadomie kryterium jest własny gust autora komentarza. Wtedy to zdanie równoznaczne jest ze zdaniem "Nie podoba mi się" lub "Podoba mi się", a o tym już było.

Absurd nr 4

Zdanie "To jest dobre" lub "To jest złe", kiedy już jakimś cudem wypowiadane jest w oparciu o kryteria związane z prawidłami sztuki, zwykle i tak nie jest zanurzone w kontekście. Bardzo łatwo myśleć, że się krytykuje, jednocześnie pokazując swoją ignorancję i bezmyślność.

Smutne jest to, że brak w internecie prawdziwej, rzetelnej krytyki. Takiej, która pokazywała by odpowiedzialność za słowo i kompetencje autora krytycznej wypowiedzi. Poza tym należy pamiętać, że krytyka to nie tylko negatywna ocena, ale o tym innym razem.

Stoicyzm, sen uczuć

2009-09-15T07:37:00.000-07:00

Powakacyjna reaktywacja wszystkich sfer życia, dotyczy również bloga, witam więc wszystkich czytelników. Trochę podglądam aktywność i widzę, że filmy z youtube nie cieszą się popularnością, tym bardziej zachęcam do ich przejrzenia.

Do rzeczy zatem

"Jeżeli zabijesz moje demony, mogą zginąć także moje anioły."

Oto cytat, który będzie nam dziś przewodnikiem. Jakiś czas temu rozmawiałem mądrym człowiekiem, dowiedziałem się, że tak na prawdę w życiu najważniejsza jest stabilizacja i wyciszenie emocji, innymi słowy spokój. Przychodzi czas, kiedy nie ma już siły na zmaganie się z wewnętrznymi szarpaninami. Zwróćcie uwagę, szanowni czytelnicy, że do takiego stanu zmierzają wszystkie wysiłki codziennego życia, zapracować na dom samochód, założyć rodzinę. W ten sposób osiągamy stałość, stateczność. Taki stan ogranicza wolność, przywiązujemy się bowiem do konkretnego miejsca, ludzi osiągamy stałe przyzwyczajenia.

Podobnie dzieje się z życiem wewnętrznym... nieustannie dążymy do samodoskonalenia się, chrześcijanie powiedzieliby "nawrócenia". Kształtujemy naszą osobowość tak aby stawała się ona podobna do jakiegoś ideału dobra. Zwalczamy zło w nas, pociąg do alkoholu, nałogi, chęć do zdrady czy inne rzeczy, które stanowią treść zdania "nic co ludzkie nie jest mi obce".

Wraz z wymienionymi "wadami" giną jednak wszystkie pozytywne i dobre porywy. Przestajemy się emocjonować dobrem, kiedy staramy się przeprowadzić z kimś rozmowę dobrą i szczerą, taką która pomaga, nie ma już dawnych wypieków na twarzy. Znika entuzjazm...

Dobre i złe namiętności zgromadzone są wokół punku zero na osi dążeń. Niwelując złe, zacieśniamy zakres dobrych.

Zdając sobie sprawę z kontrowersyjności tego posta, niniejszym jak za dawnych przedwakacyjnych czasów otwieram dyskusje :)

Lepsza wersja :)

2009-09-09T06:40:00.001-07:00

Kreon

2009-09-08T15:40:00.000-07:00

Co to za dom, fundamenty w nim drżą

Brat bratu gardło podrzyna

Jest zawsze rola dla Kreona

Jest heroiczna Antygona

Od tysiącleci nic się nie zmienia

Te same żądze, te same pragnienia

Gdy wszystko stracisz a lud się odwróci

Za późno będzie, by do życia wrócić

Bój się teraz ty Kreonie

Nie zaśniesz przeze mnie

Gdy zechcę, będę szczurem

Dotrę do ciebie przez najmniejszą dziurę

Gdy zechcę będę karaluchem

Będę ci szeptać przekleństwa do ucha

A mogłam być cieniem w upalne południe

Czułą kochanką w środku nocy

Mówisz, że jestem bez siły

Ty chyba żartujesz

Jestem twardym diamentem

Ty go tylko szlifujesz

Bój się teraz ty Kreonie

Nie zaśniesz przeze mnie

Gdy zechcę, będę szczurem

Dotrę do ciebie przez najmniejszą dziurę

Gdy zechcę będę karaluchem

Będę ci szeptać przekleństwa do ucha

A mogłam być cieniem w upalne południe

Czułą kochanką w środku nocy

Jestem twardym diamentem

Ty go tylko szlifujesz

Spiesz się raczej wolno...

2009-09-04T10:16:00.001-07:00

Czekasz i wymyślasz mnie
Czym zaskoczę cię gdy się zjawię
Słyszysz kroki czujesz cień
Chcesz bym nie umiała cię zawieść
Więc gdy nagle wejdę by pokochać cię
Już na zawsze zniknie
Twój sen zatem
Spiesz się raczej wolno bo nie warto biec
Gdy
Wszystko jeszcze zdążysz mieć
Milczysz ale przecież wiesz
Że nie musisz mówić o niczym
Każdy szmer i każdy gest
Na uczucie twoje przeliczam
Więc gdy nagle powiesz mi wszystko co
Chcę
Już na zawsze zniknie
Twój wdzięk zatem
Spiesz się raczej wolno...
Ofiarować chciałbyś świat
I kawałek nieba przychylić
Wszystko czego nie masz dać
I nie ranić ani przez chwilę
Więc gdy kiedyś spełni się wszystko co
Chcesz
Mogę nagle zniknąć
Jak cień zatem

Konfucjusz w sprawie stereotypów :)

2009-08-25T04:04:00.000-07:00

Przychodzi kobieta do Konfucjusza:
- Powiedz, mędrcze, jak to jest: jeżeli mężczyzna spotyka się z kilkoma kobietami, to nikt nie ma nic przeciwko, jego autorytet rośnie. A jak kobieta spotyka się z kilkoma mężczyznami, to wszyscy na nią gromy ciskają.
Przed udzieleniem odpowiedzi Konfucjusz zaparzył czajnik herbaty i rozlał ją następnie do 6 filiżanek.
- Powiedz, proszę, jeżeli z jednego czajnika leję herbatę do sześciu filiżanek, to jest to normalne?
- Tak.
- A gdybym lał z sześciu filiżanek do jednego czajnika?

Niekochanym dzieciom wciąż chłodno...

2009-08-21T05:56:00.000-07:00

Oto meżczyzna - oto kobieta
Nikt nie uwierzy że się kiedyś kochali
Dawno zabrakło rozkoszy zmysłowej
Dawno przestali ze sobą rozmawiać

W pokoju obok z uchem przy ścianie
Siedzi ich syn i cichutko płacze
Wiele by dał by usłyszeć choć słowo
Wiele by dał by ktoś sobie przypomniał

Niekochanym dzieciom wciąż chłodno, laaaa
Niekochane dzieci tulą misie, laaaa

Oto meżczyzna - oto kobieta
Siedzą przy stole do cna wyczerpani
Nie ma już swiatła które by mogło
Ogrzać ich ciała tak dawno ostygłe

Lecz jest na świecie - coś co ich trzyma
Co nie pozwala wstać im od stołu
Ten sześcioletni wyrzut sumienia
Płaczący cicho - w pokoju obok

Niekochanym dzieciom wciaż chłodno
Niekochane dzieci tulą misie laaa...

:)

2009-08-17T05:16:00.001-07:00

Pani w szkole pyta dzieci:
- Ile człowiek ma płuc?
- Dwa! – zgłasza się Jaś.
- Doskonale Jasiu. A skąd Ty to wiesz?
- Bo widziałem, jak się moja siostra kąpała.

Nie opuszczaj mnie

2009-08-12T14:15:00.000-07:00

Nie opuszczaj mnie
Każda moja łza
Szepcze, że co złe
Się zapomnieć da
Zapomnijmy ten
Utracony czas
Co oddalał nas
Co zabijał nas
I pytania złe
I natrętne tak
Jak, dlaczego, jak
Zapomnijmy je
Nie opuszczaj mnie

Ja deszczowym dniem
Ci przyniosę z ziem
Gdzie nie pada deszcz
Pereł deszczu sznur
Jeśli umrę z chmur
Spłynie do twych rąk
Światła złoty krąg
I to będę ja
W świecie ziemskich spraw
Miłowanie me
Będzie pierwszym z praw
Królem stanę się
A królową ty
Nie opuszczaj mnie

Nie opuszczaj mnie
Ja wymyślę ci słowa
Których sens pojmiesz tylko ty
Z nich ułożę baśń
Jak się serca dwa pokochały
Na przekór ludziom złym
Z nich ułożę baśń
O tym królu co
Umarł z żalu bo
Nie mógł kochać cię
Nie opuszczaj mnie

Przecież zdarza się
Że największy żar
Ciska wulkan co
Niby dawno zmarł
Pól spalonych skraj
Więcej zrodzi zbóż
Niż zielony maj
W czas wiosennych burz
Gdy księżyca cierń
Lśni na nieba tle
A z czerwienią czerń
Nie chcą złączyć się
Nie opuszczaj mnie

Nie opuszczaj mnie
Już nie będzie łez
Już nie będzie słów
Dobrze jest jak jest
Tylko taki kąt
Mały kąt mi wskaż
Gdzie twój słychać śmiech
Widać twoją twarz
Chcę gdy złoty krąg słońca wzejdzie
Być co dnia
Cieniem twoich rąk
Cieniem twego psa
Nie opuszczaj mnie

On Time

2009-08-06T15:46:00.001-07:00

String puppet

2009-08-06T15:44:00.001-07:00

Nawet...

2009-08-06T07:11:00.000-07:00

Nawet jeśli tam nie będzie spodziewanych braw
Nawet jeśli nas nie czeka dionizyjski bal
Nawet jeśli w piekła-nieba tle
Ani dobrze będzie, ani źle
Sen o życiu będzie życiem w śnie
Nawet jeśli się okaże że tam nie ma mnie

Nawet jeśli marnie się zasłuży anioł stróż
Nawet jeśli Psychopompos nie przeniesie dusz
Nawet jeśli tam się skończy czas
I nie będzie ostatecznych spraw
Sny o życiu będą życiem w snach
Nawet jeśli się okaże że tam nie ma nas

... będę zawsze kochał Cię

Nawet jeśli tam nie będzie spodziewanych braw
Nawet jeśli nas nie czeka dionizyjski bal
Nawet jeśli się nie spełnią sny
Żaden Charon ani nawet Styks
Sen o życiu będzie sam się śnić
Nawet jeśli
się okaże
że tam nie ma nic...

... będę zawsze kochał

Brak...

2009-08-03T06:59:00.000-07:00

Kiedy matka odchodzi choćby na chwilę od małego dziecka przeżywa ono brak. Nie rozumie, że matka za chwile wróci, aby przytulić i ukołysać. Potrafi skoncentrować się jedynie na tym, że jej nie ma, odczuwa pustkę i rozpacz. Nie mając jeszcze umiejętności mówienia swój ból wyraża płaczem, histerią czy wyciągniętymi w tęsknocie dłońmi. Takie odejście jest jak śmierć. Dziecko nie wie, że matka wróci. Dziecko czuje, że strata jest bezpowrotna i nieodwracalna. Z czasem uczy się, że jego obawy i lęki nie są zgodne z rzeczywistością w której matka zawsze wraca. Lęk ów jednak wbudowuje się w psychikę jako jeden z najbardziej pierwotnych przejawów obaw i strachu.

W życiu człowieka dorosłego taki lęk pojawia się kiedy kocha. W najprostszych sytuacjach, takich jak rozłąka wymuszona czynnikami zawodowymi czy zwyczajnie odległością fizyczną rozum potrafi zwykle wziąć górę nad odczuciem braku i racjonalizuje rzeczywistość. Kiedy jednak następuje czas odejścia, zawieszenia czy "wstrzymania relacji" nadal stajemy się małymi dziećmi, które gorączkowo poszukują wszystkimi zmysłami bliskiej osoby. Czas milczenia obecny w każdym związku być może pełni funkcję oczyszczającą, jednak jest to oczyszczenie w ogniu nieomal piekielnym.

Kiedy umrę kochanie

2009-08-03T06:29:00.000-07:00

Janusz Radek śpiewa wiersz Haliny Poświatowskiej
***(kiedy umrę kochanie)

Do słuchania nocą...

Kiedy umrę kochanie
gdy się ze słońcem rozstanę
i będę długim przedmiotem smutnym

Czy mnie wtedy przygarniesz
ramionami ogarniesz
naprawisz co popsuł los okrutny

Często myślę o tobie
często piszę do ciebie
głupie listy - w nich miłość
głupie listy - w nich uśmiech

potem w piecu je chowam
płomień skacze po słowach
nim spokojnie w popiele nie uśnie

patrząc w płomień kochanie
myślę - co też się stanie
z moim sercem miłości głodnym

a ty nie pozwól przecież
żebym umarł w świecie
który ciemny jest który
ciemny jest i chłodny

Kiedy umrę kochanie
gdy się ze słońcem rozstanę
i będę długim przedmiotem smutnym

Czy mnie wtedy przygarniesz
ramionami ogarniesz
naprawisz co popsuł los okrutny

Często myślę o tobie
często piszę do ciebie
głupie listy - w nich miłość
głupie listy - w nich uśmiech

A ty nie pozwól przecież
żebym umarł w świecie
który ciemny jest który
ciemny jest i chłodny

Szukam człowieka

2009-07-31T10:22:00.001-07:00

Jakimś dziwnym zrządzeniem losu znalazłem się w Warszawie, nic nie mogłem poradzić na to, że owo miasto nieopodal Łodzi leży, nic też nie mogłem poradzić na to, że znajduje się tu najlepiej wyposażona biblioteka w kraju. Chcąc nie chcąc musiałem bywać tu i ówdzie.

To co widziałem przeraża. Miasto o uroku środkowoczeczeńskiego kołchozu, nie urągając Czeczenii. Faceci z kobiecymi twarzami poginający przez ulice z teczuszkami i w garniturkach o kilka rozmiarów za małych. Kobiety o spojrzeniu pustym i nieobecnym. Spoceni w kolejce podmiejskiej ludzie wilkiem na siebie patrzący. Ludzie, którzy przybywają za chlebem, luksusem i rozlicznymi możliwościami wynaturzenia własnego człowieczeństwa stają się uczestnikami wielkiego obozu pracy.

W tym wszystkim zastanawia fakt nowego podziału jaki dokonuje się na oczach współczesnej Polski. Społeczeństwo znów zaczyna dzielić się na klasy, lub jeżeli komuś termin ten zbyt złowrogo brzmi, na kasty. Przeróżni menedżerowie, przedstawiciele handlowi, zwykłe babcie sprzedające kwiatki w tunelu, przedstawiciele pracowników fizycznych i umysłowych... a wszystko przebiega nie według starych miar pozycji w firmie, inteligencji, wykształcenia czy inny dawnych mierników ale kryterium jest jedno, zasobność portfela i możliwości jego powiększenia.

Kasty czy też klasy wzajemnie się od siebie izolują. Będąc bowiem blisko siebie, zawsze stanie się bowiem tak, że jedna z nich doświadczy swojej "gorszości" względem innej. Zamyka się możliwości dialogu, ogrodzone osiedla ze strażnikami bronią dorobkiewiczów przed plebsem.

Takie pęknięcia w strukturze społecznej zarysowują się z całą mocą w najgłębszych warstwach zbiorowej świadomości. Odciskają swoje piętno nawet na kulturze.

Mała teoretyczna symulacja. Wyobraźmy sobie dobrą restaurację, kelnerka ma problemy z kasą fiskalną i stara się ją podnieść aby usunąć usterkę. Żaden z szacownych klientów jej nie pomoże, ponieważ nie wypada wstać od stołu dzielonego z kontrahentami. Jakby to wyglądało na wsi gdzie mieszkają chamy i prostaki? Daje głowę, że większość klientów wiejskiej oberży pospieszyłoby panience z pomocą.

Niedługo znów ktoś będzie musiał wyruszyć na ulice wielkiego miasta ze świecą krzycząc dotkliwie "SZUKAM CZŁOWIEKA"

Urocza piosenka o kacu

2009-07-25T05:27:00.001-07:00

Pieniądze

2009-07-21T12:05:00.000-07:00

Jak na moje słabe rozeznanie w filozofii ekonomii, to pieniądze zostały wymyślone po to aby władza znalazła się w ręku cwańszych i sprytniejszych a nie silniejszych. Obrazek, oczywiście z Demotywatorów.

Behind blue eyes

2009-07-21T08:47:00.000-07:00

No one knows what it's like
To be the bad man
To be the sad man
Behind blue eyes
And no one knows
What it's like to be hated
To be fated to telling only lies

[Chorus:]
But my dreams they aren't as empty
As my conscience seems to be
I have hours, only lonely
My love is vengeance
That's never free

No one knows what its like
To feel these feelings
Like i do, and i blame you!
No one bites back as hard
On their anger
None of my pain and woe
Can show through

[Chorus]

Discover l.i.m.p. say it [x4]
No one knows what its like
To be mistreated, to be defeated
Behind blue eyes
No one knows how to say
That they're sorry and don't worry
I'm not telling lies

[Chorus]

No one knows what its like
To be the bad man, to be the sad man
Behind blue eyes.

Prawda, dobro i piękno

2009-07-21T08:34:00.000-07:00

Podane w tytule wartości filozofia średniowieczna wyodrębnia jako tzw. transcendentalia. Nazwa Pochodzi od łacińskiego transcendere czyli przekraczać. Słowa, o których dziś mówię, dotyczą każdej rzeczy, każdej osoby i wszystkiego co istnieje.

Człowiek również opisywany jest tymi wartościami. Prawda przyporządkowana jest rozumowi, dobro woli a piękno ciału. Można potraktować to jak etapy, albo wskazanie na możliwość klasyfikacji osobowości. Zwykle dobro i piękno wiodą prym. Bardzo rzadko spotyka się ludzi przywiązanych do prawdy.

Współczesny świat unika prawdy, ludzie nie chcą znać prawdy o sobie, jak i o swoim życiu, o relacjach z innymi i relacjach do samych siebie. Epoka, w której, żyjemy w swoich filozoficznych kontekstach zakłada, że nie istnieje jedna obiektywna prawda, której nie da się uczynić względną. Niestety nawet takiej zubożonej i pływającej prawdy nikt nie chce.

Jak się domyślamy prawdzie przyporządkowane jest poznanie i jego rzetelność i trafność, dalej w szeregu idzie komunikatywność danej prawdy. Co to za prawda, której nie da się zakomunikować? Żadna. Kolejnym krokiem jest możliwość dokonania weryfikacji poznanej prawdy.

To wszytko o czym pisze ma wielkie zastosowanie w myśleniu o osobie i człowieku, a prawda dobro i piękno stają się najbardziej doniosłymi kryteriami poznania i oceny.

Słowa kontra czyny, na tle smutku prawdziwego poznania człowieka

2009-07-18T03:24:00.000-07:00

Wielokrotnie na tym blogu zachęcałem do rozmów dotyczących istotnych i fundamentalnych spraw. Takie rozmowy zbliżają i umożliwiają poznanie. Dzięki nim, sami możemy mówić o sobie i poznawać poglądy kogoś bliskiego.

Mówienie, o hierarchii wartości, o tym jak rozumie się miłość, przyjaźń pozwala na uporządkowanie swoich myśli, aby coś wypowiedzieć potrzeba się najpierw zastanowić. Myśl, czy odczuwanie jest czymś innym niż słowo, a tłumaczenie myśli na słowa jest procesem który umożliwia poznanie własnych myśli.

Tutaj dochodzimy do paradoksu. Każdy zaobserwował pewnie sytuacje w której czyny świadczą przeciw słowom i odwrotnie. Można wiele powiedzieć, dokonywać skomplikowanych przemyśleń, tłumaczyć sobie relacje i dokonywać zapewnień. Czyny jednak zdają się wyrażać inną prawdę.

Bardzo łatwo tutaj dokonać pochopnej diagnozy w myśl której odkrywamy nieszczerość i fałsz. Bardzo często tak jest, być może warto jednak zastanowić się czy na pewno mamy rację. Istnieje kilka powodów dla których nie ma zgodności miedzy słowami i czynami.

Dobre intencje, słaba wola. Można mieć dobre plany i zamierzenia, później jednak nie starcza siły woli na ich realizację.
Ucieczka w bawienie się psychologię. W takich bliskich rozmowach można stworzyć cały teoretyczny system, który jak się wydaje rozmówcom warunkuje relację. Popada się w taką właśnie paranoje kiedy system wydaje się nie być sprzeczny i wszystko się zgadza, uznajemy go za prawdę, kiedy praktyka przynosi coś innego, nie sprawdzamy systemu... wtedy jest tylko dezorientacja.
Emocje, które przytłaczają rozum. Mówienie i komunikowanie o stanie swojego wnętrza jest bardzo podatne na emocje. Można powiedzieć dwie zupełnie sprzeczne rzeczy o sobie pod wpływem zróżnicowanych emocji. Kiedy one wygasają lub zmieniają się, zaczynamy mówić i myśleć coś innego, czyny zatem stają po stronie nowego poglądu.
Pragnienie uzgodnienia wszystkiego na poziomie intelektu. Czasem to pragnienie jest tak silne i tak bardzo chce się zawrzeć więź, że totalnie pomija się rzeczywistość i naturę, właśnie wtedy ona dochodzi do głosu a jej językiem stają się czyny.

Pewnie można tę listę poszerzać i udoskonalać. Najważniejsze jest jednak to, żeby umieć dostrzec powód niezgodności słów i czynów, wtedy każda relacja może stać się bardziej prawdziwa, czasem oznacza to jej zerwanie a czasem pogłębienie.

Anegdota z metaforą

2009-07-15T09:41:00.000-07:00

Jak zwykle w takich wypadkach kluczyk podaje :)

Ecclesia, jest w łacinie słowem rodzaju, żeńskiego, to jest właśnie... no sprawdźcie sobie :)
Bardzo często występuje na obrazach w formie kobiety, nad której głową gołębica.
A dzisiaj, to bohaterka anegdotki :)

Przedszkolanka przechadzała się po sali obserwując rysujące dzieci. Od czasu do czasu zaglądała, jak idzie praca. Podeszła do dziewczynki, która w skupieniu coś rysowała. Przedszkolanka spytała ją, co rysuje.
- Rysuję Boga - odpowiedziała dziewczynka.
- Ale przecież nikt nie wie, jak Bóg wygląda - powiedziała zaskoczona przedszkolanka.
Dziewczynka mruknęła, nie przerywając rysowania:
- Za chwilę będą wiedzieli.